Reisverhalen
Regelmatig ontvangen wij veel mooie en interessante verhalen van onze gasten. Het lijkt ons daarom leuk om deze verhalen met andere trouwe gasten maar ook met nieuwe klanten te delen. Heeft u een ervaring opgedaan die u wilt vertellen, stuur uw verhaal dan in, per e-mail naar s.janssen@rossholidays.nl.
Veel plezier met schrijven en bedankt voor uw bijdrage.
Wilt u alvast een voorproefje op uw vakantie lees dan de reisverhalen die op deze pagina staan.
. De gids van Manolates
. Het huisje met de druiventrossen
. Koken met Griekse passie
. Dank aan alle Griekse Goden
. Grieken zijn geen Goden
. Ek in Kardamyli of op naar de volgende ronde
. Villa Kerasia
. Lusthof
. Eten in Stoupa op de Peloponnesos
. Mihalis op Lefkas
. Fawlty Towers in Kardamili, de Peloponnesos
. Lesbos
. Sappige sinaasappels uit de Kambos, Chios.
. Wandelen op Samos
. Het Griekse Pasen, Oud en Nieuw op Samos
. Kostas van Mestas
· Koffiehuizen
· Kalebassen
· Eftigia
· Mijn verhaal
· Kythira
· Gialova
· De mythe van Agios Stephanos
· Lifters
· Oreo
De gids van Manolates
Het overkwam ons tijdens onze laatste vakantie van 14 t/m 21 september 2012 op het prachtige wandeleiland Samos. Wij hadden via Ross Holidays een vakantie met wandelarrangement geboekt en omdat wandelen in Griekenland heel wat anders inhoudt dan wij in Nederland gewend zijn besloten wij om de dag na aankomst alvast te "oefenen".
Dat was vanaf ons appartement - Huize Dimitra in Agios Konstantinos - heel gemakkelijk in te vullen omdat dit appartement letterlijk aan de toegang tot de magnifieke Nachtegalen-vallei ligt. Op zich was het een pittige oefening waarbij in de wandeling van slechts 4 kilometer een hoogte van 400 meter en een temperatuur van 30 graden celcius overwonnen moesten worden. De heenweg was dan ook behoorlijk uitputtend en omdat wij ook nog een kalderimi misten kwamen wij dan ook redelijk "uitgewoond" in het karakteristieke plaatsje Manolates aan.
Na hier enige tijd rond gekeken te hebben en gesterkt door een lekkere frappe besloten wij de terugweg te aanvaarden waarbij wij ons enerzijds realiseerden dat het wellicht wat gemakkelijker zou gaan omdat wij nu zouden gaan dalen maar anderzijds toch wel ongerust waren of wij nu wel de goede wandelroute zouden vinden. Op het moment dat wij Manolates verlieten en de laatste huizen uit het zicht verdwenen werden wij opgewacht door een lief klein wit hondje dat direct met ons begon mee te lopen. Omdat mijn vrouw behoorlijk bang is voor honden probeerden wij het terug te sturen maar al onze pogingen faalden. Wel wisten wij de op de heenweg gemiste kalderimi te nu wel vinden waarbij in het begin een hoogteverschil van zeker 1 meter moest worden overwonnen hetgeen voor het hondje teveel leek en wij namen dan ook aan ( mijn vrouw enigszins opgelucht) dat het gezelschap van het hondje hierbij ophield. Wie schetst echter onze verbazing dat enige honderden meters verder op de kalderimi na een bocht het hondje op ons stond te wachten en resoluut de leiding nam om ons - via weer een andere kalderimi - naar Agios Konstantinos te (bege)leiden.
Halverwege kwamen wij nog 2 wandelaars tegen die onderweg waren naar Manolates en vertelden het verhaal van het hondje waarna wij besloten het hondje "voor de keuze te stellen" om hetzij mee terug naar Manolates te gaan of ons verder te begeleiden. Ondanks diverse aanmoedigingen van de Manolates-gangers besloot het hondje weliswaar na enig aarzelen om toch bij ons te blijven ( wat waren wij trots) en heeft ons verder keurig naar ons appartement geleid.
Wij hebben het hondje helaas verder niet meer op deze vakantie gezien maar hoorden wel van andere wandelaars dat zij vergelijkbare ervaringen met dit hondje hebben gehad en dus vinden wij dat dit hondje de eretitel "Gids van Manolates" ten volle heeft verdiend.
Familie Knoester, Alphen aan de Rijn
Het huisje met de druiventrossen
Aan het begin van een van onze wandelingen, vlak bij ons logeeradres, huize Alexandros, in het plaatsje Agia Marina op West Kreta, werd ons oog getrokken door de pergola van een schattig Grieks oud huisje, dat vol hing met uitnodigende rijpe druiventrossen, die je bijna toe riepen: να πÜρει εμÝνα - να πÜρει εμÝνα, pluk mij - pluk mij !
We zijn er uiteraard van af gebleven, maar hebben wel foto's gemaakt.
Het huisje bleek leeg te staan, ramen en deuren stonden wijd open. Toen ik naar binnen keek lag er een stapel dekens in de hoek en stond er een oude kroonluchter in een doos, klaar om te worden afgevoerd. De keukenkastjes dateerden zo te zien van voor 1950, de deurtjes waren helemaal krom getrokken en het dak was lek (geweest), de naden tussen de schrootjes aan het plafond waren hier en daar provisorisch gedicht.
Ik kreeg fantasieën over wie er gewoond had en of de persoon daar gestorven was.
Omdat ik gek ben op oude, simpele Griekse huisjes, recht toe, recht aan, in de vorm van een schoenendoos, met een romantisch overdekt terras ervoor, was ik het in gedachten al op aan het knappen, om daarna tevreden op het terras te kunnen zitten kijken naar het Griekse leven.
Ik was het huisje niet in gegaan, omdat mijn fantasie zo geprikkeld werd nam ik mij voor om dat de andere dag wel te doen, maar.....
's Morgens om 9 uur hoorden wij vanuit ons bed luid gekraak, muren werden met grof geschut afgebroken, we hoorden een hijskraan en duidelijke sloop geluiden, naargeestig, ik kreeg het gevoel alsof er grind kraakte tussen mijn kiezen.
Ik dacht meteen aan het droomhuisje en daar bleek het later ook om te gaan.
Wij spraken de slopers en een buurvrouw. Wij lieten de buurvrouw de foto's zien van de vorige dag en zij zou ze graag van ons opgestuurd krijgen.
In de 29 jaar dat de buurvrouw daar al woonde had zij nooit foto's van het huisje gemaakt, hoewel het ook haar dierbaar was.
Zij vertelde ons dat er een echtpaar had gewoond, dat jaren geleden naar Canada was geëmigreerd. Het echtpaar is in Canada overleden en de kinderen hebben nu het huisje af laten breken.
Al met al is het dus een droomhuisje gebleven. De foto's krijgen op poster-formaat als eerbetoon een mooi plekje in ons huis in Ermelo. Zo krijgt ons Nederlandse huis, samen met alle relatiegeschenken van Ross Holidays, steeds meer Griekse invloeden, die maken dat je het gevoel hebt het hele jaar door met vakantie te zijn. Onze volgende voorboeking is al weer gedaan.
Gelukkig zijn er meer droomhuisjes in de wereld.......
Familie Koopman, Ermelo
Koken met Griekse passie!
Eindelijk was het dan voor ons weer zover; heerlijk op vakantie naar Griekenland en zoals altijd met Ross Holidays. Dit jaar naar Lesbos en direct ook gezien dat er een kookworkshop te boeken is! Helaas is mijn man niet zo'n kok, maar er zullen vast meer mensen inschrijven, dus schreef ik mij alleen in. Gelukkig voldoende aanmeldingen, dus konden wij voor 3 avonden aan de slag.
De kookworkshop wordt verzorgd door Irini Evangelou, een schat van een Griekse vrouw en haar kookkunst is onovertroffen. In haar eigen huis/keuken mochten wij 3 avonden koken. We werden als echte Griekse gasten onthaald met een kopje Griekse koffie en heerlijke zoete lekkernijen (ingelegde vruchten). Daarna snel aan de slag, want er is veel te doen.
We hebben gedurende 3 avonden een fantastische tijd gehad en gerechten gemaakt als een echte traditionele vissoep, gebakken gavros visjes, de overheerlijke garnalen saganaki, maar ook een courgettetaart, mousaka, gevulde tomaten en de overbekende en gewaarde stifado mocht niet ontbreken.
Na een aantal uren kookplezier werden de gerechten natuurlijk ook opgegeten onder het genot van een glas lekkere krasi (= wijn). Dit alles op het terras van mevrouw Irini Evangelou boven op de berg bij het kasteel van Molivos. Wat wil een mens nog meer....
Ik wist vooraf niet wat ik van de workshop kon verwachten, maar het heeft al mijn verwachtingen overtroffen. Zo professioneel, maar ook heel persoonlijk. Gesprekken met elkaar onder het genot van eten en drinken en zo echt de Griekse sfeer letterlijk proeven. Ik heb genoten en wil deze workshop dan ook van harte aanbevelen bij andere vakantiegangers van Ross. Hou je van koken en authentiek Grieks eten, dan deze workshop zeker boeken. Je zult dan 3 avonden genieten!
Anja Grift, Veenendaal
Dank aan alle Griekse Goden
want, wat was ik aan vakantie toe...
Vakantie ja maar wat een benaming is dit, een veel te simpel algemeen woord, ik denk meer aan iets als, "herstelling". Ja ik voel mij hersteld en dat ging moeiteloos in en rond de prachtige oude vesting-stad Chania op Kreta. Niet alleen de stad was het natuurlijk, die heerlijke zon en zie de blauw-groene- transparante zee voor je, de bergen, het héle landschap, de mooie mensen én het eten.
Aan de oude haven zijn vele restaurants maar helemaal achteraan, aan het einde van de haven en in de smalle straatjes daarachter "voorbij de toeristen", dáár zijn de restaurantjes waar de Grieken eten. Zo ontspannen en gezellig met hier en daar live-muziek. Alles is even smaakvol, de olijfolie en sla, de tomaten, uien, knoflook en Feta, alles van eigen vruchtbare zonovergoten bodem. En dan de vis en schaaldieren, zo uit de zee op je bord, en ja, het vlees, gelukkig zo heerlijk ver weg van de Bio-industrie en niet te vergeten de verrukkelijke wijnen, ja, dit alles doet je herstellen.
Ook emotioneel was deze vakantie een hele gewaarwording, wat je in acht dagen kunt beleven, alle indrukken en belevenissen maar vooral de rust en warmte. De grijze luchten in Nederland zijn na zo'n twee-en-een-half uur vliegen verdwenen en je komt werkelijk in een andere wereld. De keuze Kreta, was toch ook enigszins toevallig, op het laatste moment geboekt door een dierbare vriend die mij uitnodigde om onze zestigste verjaardag daar samen te vieren.
Vanuit ons appartement met uitzicht op zee dat iets buiten Chania ligt, liepen we iedere morgen langs de kustlijn naar de stad, zo'n anderhalf uur wandelen. In Chania-stad is veel te zien, zeker in het oudste gedeelte door historische stadsmuren omringt en aan het einde van de dag gingen we moe en voldaan meestal met de bus voor € 1.20 weer terug of s'nachts met de taxi voor € 6,- . Zo Hollands natuurlijk om het over kosten te hebben maar zó betaalbaar was het. Het eten, voor zo'n
€ 25,- samen, zaten we uren aan tafel met heerlijke gerechten en wijn en na afrekenen van dit alles kwam er nog een flesje Raki als afscheid, gratis bij.
Op een dag zijn we met een gehuurde auto de bergen over getrokken naar de andere kant van het eiland, wat een prachtig landschap met wit-besneeuwde bergtoppen afgetekend tegen de strak-blauwe lucht. Ook zijn we een dagje met een boot de zee op gegaan naar omliggende kleine eilandjes waar je kon zwemmen en duiken naar bijvoorbeeld een vliegtuigwrak uit de tweede wereldoorlog, alle benodigdheden daarvoor waren aan boord.
Ach ja, je moet het gewoon zelf beleven, teveel details niet te benoemen waar juist de gelukkige momenten zitten. De organisatie van de reis en het verblijf was goed geregeld en het appartement voldeed volledig aan wat nodig was,
wat rest is...
heimwee!
Rob Valkenburg, Amsterdam
Grieken zijn geen Goden
.jpg "processie Kythira Griekenland vakantie")
Je ziet het zo vaak in allerlei reisgidsen staan: paradijselijk eiland... pittoresk dorp... authentieke sfeer... adembenemend landschap..., en dan denk je: jaja, dat zal ik zelf wel bepalen hoor! En zo stappen wij, gestressd, moe en stijf na de lange reis en een overgeslagen nachtrust, uit het vliegtuig. Wat zijn wij aan vakantie toe...
Een korte taxirit voert ons door een kale hoogvlakte in de richting van de zee. De taxi draait de kustweg op, en we rijden verder door niemandsland, langs een verlaten kust met zwarte, grillige, scherpe rotsen. Mmm, dat lijkt toch niet echt paradijselijk. Vanaf de hoogvlakte hebben we in de verte al een groepje witte huizen zien liggen blakeren in de zon. Het lijkt niet op een pittoresk dorp, eerder een modern appartementencomplex, daar gaan wij uiteraard niet heen. Maar dan beseffen we dat de taxi ons daar juist wel heenbrengt. Verbijsterd stappen we uit de taxi, die meteen weer vertrekt. Moeten we ons hier een hele week vermaken?
Maar daar is Poppi, onze vriendelijke gastvrouw, verlegen glimlachend brengt ze ons naar een prachtig appartement. En als we even later de deur achter ons dichttrekken en door een klein straatje naar zee wandelen, komen we er achter waarom we hier zijn. Een prachtige kleine baai, een terrasje, een leuke taverna, bloeiende bouquainville en oleander, wat een openbaring.
Die avond klinken de kerkklokken, we horen gezang, en even later zien we een processie voorbijkomen, en het hele dorp loopt uit. Voor de huizen staan vrouwen klaar met een wierookbrander waar ze mee zwaaien als de stoet voorbijkomt.
En dan zien we dat er langs de kade een enorme geluidsinstallatie wordt opgebouwd. Later die avond schalt de Griekse Top40 door het dorp. Het wordt drukker, groepjes jongeren slenteren giechelend en kwekkend voorbij. En naast de minimarkt zitten oudere dorpsbewoners te kijken, te praten, en te wachten.
Na enige tijd verandert de sfeer van de muziek. De jongeren blijven staan, ze worden stil. Een paar meisjes pakken elkaar bij de hand, en ze dansen. Meer meisjes sluiten zich aan, enkele jongens maken de kring kompleet, en als vanzelfsprekend maken ze de eeuwenoude, vertrouwde passen. De muziek klinkt weemoedig, de dansers bewegen in harmonie. Het tempo verandert, een paar dansers verlaten de kring, anderen voegen zich erbij. Ook een paar oudere mannen formeren hun eigen dansgroep. Steeds sneller gaan de voeten, opperste concentratie op de gezichten, de ruggen kaarsrecht, maar de blik gericht op de aarde waar ze hun kracht en inspiratie uit halen.
Geboeid kijken we naar dit schouwspel, en laten ons betoveren. Dat ene meisje, dat altijd zo giechelt met haar vriendinnen, lichtvoetig en elegant als een nymph is ze. En die dikke jongen daar, die altijd zo traag van begrip lijkt en door de andere jongens voor de gek wordt gehouden. Zijn lichaam ontspant zich, en zijn voeten maken moeiteloos de ingewikkelde danspatronen.
Grieken zijn geen goden, schreef A. den Doolaard. Maar op zo'n mooie avond als deze hebben ze beslist iets goddelijks. Wat ons betreft heeft Griekenland weer zijn magische krachten laten werken, en kunnen wij vol inspiratie aan een goddelijke vakantie op Kythira beginnen.
Fred en Kitty Hendriks, Heveadorp
EK in Kardamyli of Op naar de volgende rond
De avond van Nederland-Duitsland zouden we nu eens vroeg gaan eten. Daarna op tijd naar een groot TV-scherm in de hoofdstraat. Maximale morele steun na het Deense debacle. Maar waar gingen we eten? Aan zee, dat moest. We volgden een knullig houten bordje "restaurant", dat in de gewenste richting wees. We naderden een klein terras, waar hard gelachen werd. OK dan, zitten, ondanks het dominante geleuter van een kaal, gezet mannetje met opvallende nekplooien, dat aan één van de tafels zat. Het bleek de eigenaar van dit pas geopende restaurantje te zijn, die aan elke tafel het vernieuwende concept van zijn tent toelichtte. Alles biologisch, zelfgekweekte kruiden, zelfgewonnen zeezout, topwijnen, zelfs de retsina! Elke reactie van een gast werd met grijnzende gevatheid en tot groot vermaak van iedereen gecountered.'Hij lijkt op Paul de Leeuw', zei mijn vriendin. Dit ging even duren. We gaven ons snel gewonnen. Siga, siga, vakantiegevoel voor vaderlandsliefde. Nog voor ons eten arriveerde, kwam hij even vertellen: ‘Sorry guys, 1-0 voor Duitsland'. De andere gasten, die allen Duitsers bleken te zijn, reageerden met beschaafd enthousiasme. Om af te rekenen gingen we naar binnen. "Paul" lag met de benen op een paar onuitgepakte dozen TV te kijken. ‘Sit, sit, chairs!' Hij leed met ons mee. En bleek een groot kenner van het Nederlandse voetbal en z'n voetballers door de jaren heen te zijn. ‘Nigel de Jong, mmmm. Frank Rijkaard, I think you like him for his character. En jullie moeten niet zo kritisch zijn, zo'n klein landje en dan zoveel impact op het internationale voetbal'. De fooi na afloop incasseerde hij gracieus: ‘It's the thought that counts, not the money'. Nog redelijk lichtvoetig gingen we weg.
Drie dagen voor vertrek stonden we voor het laatst om 6 uur op. Deze plek hadden we uitgekozen niet alleen vanwege de zee, maar ook vanwege de veelheid aan mogelijke bergwandelingen. Maar 't was zo warm..... Nog eentje dan, 's ochtends vroeg. Heerlijk, maar toch weer snel te heet. 's Avonds, in een inmiddels aangename warmte, ouzo mee naar het strand, zwemmen en de magistrale zonsondergang. Met de strandmatjes nog bij ons naar een vertrouwd restaurant, met de beste keftedes ter wereld en een kleine TV op het terras. De verrassende Grieken tegen -opnieuw- de Duitsers. Hoewel we geen onvertogen woord hadden gehoord, begrepen we donders goed wat het zou betekenen ALS... We waren moe, deelden nog net in de opwinding van de Griekse gelijkmaker, en gingen. De golf van geluid uit de hoofdstraat begeleidde ons naar "huis". Voor het eerst zetten we het TV'tje aan. Helaas, 't was 4-2 geworden. Dat was snel gegaan... Zo ook de vakantie. Terugkomen moet! De wandelingen waar we niet aan toekwamen, het strand met de bomen waarvan je al snel die ene wist uit te kiezen die schaduw blééf geven, dit geweldige dorp met bijzondere mensen.
Ons prachtige onderkomen van de eerste week had door de hoge ligging een ongeëvenaard uitzicht over de baai en oud-Kardamyli. En schóón! En wat was de huidige eigenares terecht trots op de stenen trap die haar vader - ten koste van véél - had laten aanleggen om de afdaling naar het dorp te bespoedigen. Onze tweede stek was midden in het dorp, door een terrasje met heg gescheiden van de straat en op luttele meters van de zee. ‘Natuurlijk zitten hier dolfijnen', zei de eigenares, ‘Ik heb zelfs een keer een pasgeborene gezien. Twee volwassen dolfijnen zwommen in de baai en ineens werd een kleintje met kracht de lucht in geworpen. Ik heb het nagelezen, dat is de ‘midwife' die bij de moeder blijft en die dat doet om de longen van de baby te activeren. En ik weet dat als die ene man, de man met "mindere verstandelijke vermogens", zich op straat waagt, dat er dan dolfijnen in de buurt zijn.' Verbaast het jullie dat we de-man-met-de gave nog niet zijn tegengekomen? Wordt het september of mei de volgende keer?
Dicky Halley, juni 2012.
Villa Kerasia
Tilburg, 01.07.2011
Een villa zo mooi en decadent,
Dat je denkt dat je op paleis Soestdijk bent.
Een zwembad, jacuzzi, lounge set en ligbedden erbij,
De kersen- en notenbomen om je heen maken je blij.
Een uitzicht waarvan je alleen maar kunt dromen,
Waarvan je dacht dat je er nooit en te nimmer zult komen.
Een inrichting als een sprookje uit duizend en een nacht,
En bedden die ons allen een heerlijke nachtrust bracht.
Een locatie, veel te mooi om te verlaten,
En waarover we nog heel vaak zullen praten.
Naar de gemaakte foto's kijken we steeds maar weer,
En verheugen ons nu al op de volgende keer.
Annelies, Chris, Anja, Martijn.
Lusthof
Ik lig hier in de 'hof van heden'
door onze gastheer gecreëerd.
We kenden het al uit 't verleden
maar het is verder gesublimeerd.
Het water kabbelt onvermoeibaar
de kleur is van het helderst blauw,
het gras is groener dan bij buurman
des morgens is het koel van dauw.
De vlinders vliegen saam en paren,
ze snoepen van de bougainville,
citroenen rollen voor je voeten,
zóveel dat ik er haast door viel.
Wijn tappen uit de grote vaten,
is dit nog wel van deze tijd?
Je hebt het vast al in de gaten....
een supervakantie is een feit.
Len, 4 juni 2011
Eten in Stoupa op de Peloponnesos
S'avonds een uur of negen lopen mijn partner en ik door een nauw straatje vanaf huize Electra richting boulevard.De weg loopt langzaam af en we zijn er na zo'n vijf minuten we vervolgen de weg naar het einde van Stoupa alwaar er verschillende tavernes voor ons opdoemen.
Eén van deze eetgelegenheden verdient onze speciale aandacht, een bilboard aan de buitenzijde met het opschrift in het Nederlands, de "Slager" en in het Engels de "Butcher" en vast staat het ook nog in het Grieks geschreven. De buiten eetgelegenheid biedt nog plaats, twee muziekanten kleuren het geheel op door een bazooka en een gitaar te bespelen.We treden naar "binnen" alwaar een tafeltje en twee griekse stoeltjes met de bekende rieten zittingen ons uitnodigen om plaats te nemen, de tafel wankelt op drie poten en iemand van de bediening komt een opvulling onder de wiebelende poot aanbrengen. Na enig wachten en luisterend naar de heerlijke griekse muziek komt de ober en wij bestellen een ½ liter witte wijn dry van het huis, heerlijk koel en van goede kwaliteit zo beoordelen wij. De ober komt de menu kaart brengen die oranje van kleur is en geplastificeerd, de gerechten staan alleen in het grieks geschreven met een zgn. watervaste zwarte stift. Samen nemen we de kaart door en ontdekken uit de krabbels dat er griekse salade te bestellen is en mijn partner ontwaard uit de kaart lamshops, we lonken de ober en meldt inderdaad het in huis te hebben. Ik wijs iets aan wat ik niet weet wat het is, maar dat is er niet, dan maar wat anders zo denk ik!
Iets anders aanwijzend zegt de ober tot mijn teleurstelling dat hij dat ook niet heeft, nee in de hoek nabij de keuken wijst hij dat is local food.
Ik knik, doe dat maar, er komt een wat oudere griekse man tevoorschijn met een spierwitte jas en pakt een enorm hakmes. Uit een soort warmhoud oven komt een enorm stuk vlees tevoorschijn en de "slager" begint zijn werk het fileren van een stuk vlees. Zeer secuur te werk gaande met een uiterste precisie deponeert hij mijn bestelde local food op een stuk vetvrij papier, na gedane arbeid komt de "slager" het mij bestelde persoonlijk brengen. Op tafel wordt het vetvrije papier neergelegd en ik probeer eerst een klein stukje het was werkelijk heerlijk, mijn partner probeert ook en is net zo enthousiast als ik geweldig lekker.
Wij blijven nog even nagenieten, horen en zien de muziekanten, de groep is inmiddels versterkt met de ober die eerder de avond de menu's op nam zo merken wij tussen het smikkelen door. Al rokend, glazen wijn, zingen, muziek spelen en tussen door nog even de rekening schrijvend voor de gasten die daarom vragen hebben wij een fantastische avond beleefd. Dit is echt grieks zo denken wij!
Ria en Rob Born
Juni 2011
Mihalis op Lefkas
Afgelopen zaterdag kwamen mijn vriendin Geertje en ik terug van een week Lefkas. Daar waren we voor de derde keer. We gaan om de twee jaar en hebben er weer zoveel plezier gehad. Vooral ook met onze lokale vrienden. Zo ontmoetten we twee jaar geleden een bijzonder figuur, Mihalis genaamd. Hij is misschien wel de grootste vrijbuiter van Lefkas. Andere Lefkas-lovers herkennen hem misschien wel in dit verhaal.
Mihalis is een wat korte man van middelbare leeftijd met halflang krullend haar dat hem een soort wildheid meegeeft. Hij heeft een openhartige en vrolijke uitstraling. Dit jaar ontmoetten we elkaar weer. We leerden Mihalis in de nazomer van 2008 kennen tijdens een mooie zonsondergang op Porto Katsiki, een van onze afgelegen lievelingsstrandjes dat aan de voet van een rots ligt en uitkijkt op de baai van Apolo. Daar was hij; een zonderlinge verschijning die krom gebogen en langzaam over het kleine en verlaten strand struinde. Andere mensen gaan zwemmen of lezen een boek en rusten wat. Wat deed hij daar dan toch? Nieuwsgierig als ik was liep ik op hem af. Toen zag ik dat hij met een metaaldetector in de weer was. Aan zijn polsen en vingers prijkten veel goud en zilver. Onooglijk veel zelfs. Ik stelde me aan hem voor en hij gaf zich te kennen. Hij was een roemruchte strandjutter op Lefkas. Iedere nazomer weer haalde hij met zijn detector grote schatten naar boven; gouden ringen, armbanden en andere sieraden. Trots liet hij foto’s zien. Onze mond viel open; een collectie goud en zilver om tien zware gangsters mee te behangen.
De lokale bevolking keurt Mihalis' daad af. Voor een deel benijdden ze hem waarschijnlijk om zijn lucratieve speurderij. Dus kiest Mihalis ervoor om pas tegen zonsondergang heimelijk naar de stranden af te dalen, en creeërt hij met een grote vishengel ook een alibi. In werkelijkheid vist hij dus alleen naar edelmetaal. Los van zijn gejut, zullen de plaatselijke bewoners hem ook benijden om zijn ongeketende levensstijl. Mihalis leeft zoals hij wil leven, in vrijheid. Zonder vrouw en kinderen. Op zijn jeep prijkt de tekst ’Born to be free’. Door de weeks werkt als hij statisticus in Lefkas-stad en na zijn werk gaat hij speuren of zwemmen. Of hij vlecht armbandjes met namen erin of vouwt origami-vogeltjes. Maar ook verslindt hij boeken met de Grote Griekse Wijzen onder wie Socrates en Nietzsche. En tussen al dit plezier door wijdt hij zich vol aan zijn familie. waaronder de kinderen van zijn overleden broer. En hij staat iedere avond weer zijn kijvende en overbezorgde moeder te woord die voor het slapen gaan wil weten of hij nog leeft en veilig is.
Toen vorig jaar mijn moeder overleed, stuurde Mihalis een hele grote bos bloemen.
Uitzien naar Lefkas, is ook uitzien naar Mihalis. En naar alle andere vrienden die we hebben gemaakt in de dorpjes waar we eten en wijn drinken, en lokale lifters naar hun honingstalletje brengen. En door wie we honing in onze armen gedrukt krijgen opdat we maar terug komen. Dat doen we dus, met alle liefde en plezier!
Miriam en Geertje
Fawlty Towers in Kardamili
Als de hitte van de zomerdag verdwijnt, en de schemering invalt, is het tijd voor Het Vraagstuk van de Dag: waar gaan we eten? Slenterend door Kardamili worden de pro's en contra's van de diverse etablissementen besproken, en zo kan het gebeuren dat we uiteindelijk arriveren bij een kleine taverna (acht tafeltjes) aan zee. Het schoolbord vertelt ons dat we ook welkom zijn om op het dak te gaan zitten met een drankje, maar dan is het wel zelfbediening. Wij slaan het dakterras over, zoeken beneden een tafeltje uit (er zijn er nog twee vrij) en kijken vol verwachting uit naar wat de avond ons zal brengen.
Een bebaarde man zit druk te praten bij een van de andere tafeltjes, na een paar minuten merkt hij ons op en komt onze kant op. "Good evening" zegt hij, met een duidelijk grieks accent, "Where are you from?". Wij antwoorden dat we uit Nederland komen. "Ah, Holland, Ajax yes?" is zijn antwoord. Nee, wij komen uit de buurt van Arnhem, Vitesse, Machlas. Of wij Baarn kennen?!? Nou, wij niet echt, hij heeft er blijkbaar kennisen wonen. Onze nieuwe vriend is de eigenaar van de taverna, en na een hele tijd gezellig kletsen vertrekt hij weer naar een ander tafeltje en babbelt opgewekt verder. Het is ondertussen een half uur verder, wij hebben nog geen menukaart, en ook de mensen aan de andere tafeltjes zitten allemaal wel op iets te wachten. Op een gegeven moment rent onze restauranthouder in volle vaart de straat uit. Nou, dat was het dan, denken we. Maar er blijkt ook nog een Albanese ober rond te lopen, die zwijgzaam ons tafeltje dekt en brood en water brengt. Opeens komt onze nieuwe vriend weer teruggerend, hij heeft blijkbaar thuis een ander T-shirt aangetrokken! We krijgen een handgeschreven menukaart in de hand gedrukt, en ondertussen babbelt hij weer met iedereen en schreeuwt ondertussen tegen de ober, die steeds norser gaat kijken.
Het blijkt dat onze gastheer behalve komiek ook de kok is, en hij rent aan een stuk door van het terras naar de keuken en terug. Ondertussen weet hij nog wel onze bestelling op te nemen, en we zijn benieuwd wat we zullen krijgen. We merken gauw dat als je iets krijgt, het verrukkelijk is, maar dat het niet zeker is dat je altijd krijgt wat je besteld hebt! De ober weet ondertussen ook niet meer wie wat besteld heeft, we zien hem bij voorbeeld vijf keer langskomen met dezelfde portie lokale worst, die niemand blijkbaar besteld heeft, en het hele gebeuren begint op onze lachspieren te werken. De avond begint aardig op een aflevering van een beroemde Britse comedyserie (met John Cleese en Andrew Sachs) te lijken!
Wij bestellen een salade, waarop we de eigenaar met een klein zaklampje in de pikdonkere tuin zien verdwijnen waar hij allerlei "onkruid" uit de plantenbakken trekt. In de keuken heeft hij deze avond hulp van een Georgische dame, die de rest van de week op zijn oude moeder past. Zij maakt de salade klaar, we hebben nog nooit zoiets lekkers geproefd. Er zitten alleen wel erg veel kappertjes op, volgens onze vriend was dat een vergissing van de Georgische mevrouw, ze haalde "capers" en "corn" door elkaar. Tja, dat kan iedereen overkomen, toch?. Hij rent weer met zijn zaklampje door de tuin, en komt terug met een schoteltje met mais, gewassen en gekookt! Krijg dat maar voor elkaar in je eigen tuin. Terwijl hij zo rondrent van terras, naar keuken, naar tuin, en weer richting terras, moet hij telkens over een lang elektriciteitssnoer springen. We zijn benieuwd hoe lang dat goed gaat, en inderdaad, na een tijdje horen we een harde klap, een paar Griekse woorden die niet voor herhaling vatbaar zijn, en gaan alle lantaarns uit en zien we geen hand voor ogen meer!
Aan een ander tafeltje zitten twee Italianen, die het hele gebeuren niet zo kunnen waarderen, en als ze na een tijdje alleen nog maar water en brood hebben gehad stappen ze op. Hun plek wordt al gauw ingenomen door een Israelisch echtpaar, en als dan de ober aan komt zetten met de bestelling van de twee weggelopen Italianen, roept het hele terras in koor: Neem het maar! Het is lekker, en je weet niet of je nog meer krijgt! We hebben allemaal de slappe lach.
De ober snapt er nu helemaal niets meer van, en de blik op zijn gezicht spreekt boekdelen. Beduusd zet hij de schotels op tafel, en vertrekt weer naar de keuken.
Even later, terwijl alle gasten nog de grootste pret hebben om het hele spektakel, komt de gastheer er weer aan, schuift gezellig bij de Israelische gasten aan tafel, om de bestelling van de drank op te nemen. DeRetsina moet het worden volgens hem, maar ja, het echtpaar heeft het nog nooit gedronken. Het is lekker hoor, roepen wij, en een jonge Amerikaan met zijn Italiaanse vriendin, die aan een ander tafeltje zitten, bieden hen een glas aan uit hun fles. We zijn het er allemaal volmondig over eens dat dit de lekkerste Retsina is die we ooit gedronken worden, en de eigenaar vertelt zijn Israelische gasten dat de Hollanders de Retsina aanbieden! Wij vinden ondertussen alles best. De avond verloopt heel plezier, het eten is heerlijk, een oudere Griekse heer aan een ander tafeltje staat op en begint te dansen.
Dan wordt het tijd om af te rekenen, en onze vriend komt er gezellig bij zitten. Hoeveel schotels hebben jullie gehad, vraagt hij. Tja, het aantal schotels dat we daadwerkelijk gehad hebben, klopt natuurlijk niet met het aantal dat we besteld hadden, maar we komen er samen wel uit. De drank hoeven we niet af te rekenen (de Retsina van onze nieuwe Israelische vrienden ook niet), dat komt allemaal van "Him", zegt hij, terwijl hij naar de hemel wijst. En dan moet er nog een drankje gedronken worden, eigenhandig gestookt door onze Griekse vriend. Hij komt aanrennen met een grote weckpot vol met alchohol en groene bladeren, volgens ons van een citroengeranium. We staan samen met onze Griekse, Amerikaanse, Italiaanse en Israelische vrienden in een kring, bespreken onze gezamenlijke strategie voor wereldvrede, en beklinken onze eeuwige vriendschap met een glaasje zelfgestookte "geraniumjenever".
Het leven is goed. Morgen gaan we daar weer eten.
Fred, Kitty en Thijs Hendriks
Heveadorp
Lesbos
Wegdromende in hoger sferen,
vanaf 't kasteel in Molyvos,
waar schoonheid, stilte, domineren,
't uitzicht laat je nooit meer los !
Zelfs onze "strand-accomodatie",
vanaf dit punt héél goed te zien,
Michaéla, wat een toplocatie !
Het krijgt van ons een dikke tien !!!
C. Smit, Castricum
Sappige sinaasappels uit de Kambos
De kambos een prachtig gebied op Chios dat zich uitstekend leent om het per fiets te gaan verkennen. Een laagvlakte waar zich vele citrusgaarden bevinden. Nu hadden wij voor een paar dagen een auto gehuurd om zoveel mogelijk van het eiland Chios te kunnen zien en dus hadden wij na een bezoek aan de schitterende plaatsen Pyrgi en Mesta besloten via een gedeelte van de Kambos naar het appartement terug te rijden.
Langs de weg bij een woonhuisje zagen wij een grote hoeveel plastictassen liggen die rijkelijk gevuld waren met sinaasappels en citroenen. Met een eenvoudig bordje stond in het Grieks vermeld dat er fruit te koop was. Terwijl ik de auto bij het huis parkeerde kwam vanuit een steegje naast het huis een oude man naar de weg lopen. Klanten dus werk aan de winkel. Toen wij uitstapten werden hartelijk begroet door deze oude man. De man had een bruin rimpelig ongeschoren verweerd gezicht en lachte vrolijk naar ons. Ondanks de warmte was de man gekleed in een oude grijze lange broek en een overhemd met lange mouwen en droeg een oud strooien hoed. Een verstandige man die weet dat je op hete zonnige dagen gewoon uit de zon moet blijven en 's middags je gemak moet houden, maar ja dachten wij, een lekkere bruine tint is ook wel fijn.
Daar sta je dan in je toeristen outfit zoals korte broek en slippers. Waar komen jullie vandaan? was de eerste vraag die hij ons stelde. Het was wel duidelijk dat wij geen Grieken waren. "Wij komen uit Holland" antwoordde ik. "Aaaaaah orea orea" sprak de man die met zijn armen in de lucht gebaarde alsof er geen mooier land op aarde was dan Holland. "Hoeveel kosten de sinaasappels" vroeg mij vrouw in het Grieks wijzend naar de plastic tas die barstens vol zat. "Zo jullie spreken Grieks wat leuk. Deze sinaasappels kosten 5 euro". De koop was gauw gesloten. 
Nadat ik had afgerekend kreeg ik twee zoenen op mijn wang. Hierna liep de oude man naar mijn vrouw toe en gaf haar ook twee zoenen op de wang. Mijn vrouw zat nog helemaal in het Nederlandse drie zoenen stelsel en verkeerde duidelijk nog niet in haar zo vertrouwde Grieks vakantie gevoel. Toen de oude man haar twee zoenen op de wang had gegeven en dacht klaar te zijn met het zoen ritueel hield mijn vrouw wederom haar wang bij om de bekende Hollandse derde zoen te ontvangen. "O jee" dacht mijn vrouw duidelijk te laat "Wij zijn in Griekenland". Waarschijnlijk dacht de oude man "dat vrouwtje wil nog een paar zoentjes van mij nou kom maar op", waarna hij als een ware charmeur mijn vrouw voor de zekerheid nog maar vier keer zoende. Dat moest toch wel genoeg zijn. Hij vond het prachtig. Een bij hem vergeleken jonge vrouw die bij hem om een extra kusje van hem bedelt . Als een ware casanova liep de oude man nog net niet naast zijn schoenen lopend de steeg weer in. Lachend en hoofd schuddend.
Mijn vrouw kon het niet nalaten te roepen "ja maar in Holland wordt drie keer gezoend". Het maakte de situatie alleen maar gecompliceerder. Zij kon ter plaatse wel door de grond zakken van schaamte. Terug in de auto zag ik dat haar gezicht door schaamte rood gekleurd was. Het kon natuurlijk ook zijn ontstaan door het gekroel met de ongeschoren Griekse knuffel beer. Elke keer als wij een sinaasappel aten konden wij met moeite een glimlach onderdrukken.
Peter en Heleen Vermolen.
Welke verrassing is tijdens onze vierdaagse wandeltocht in Samos het meest spectaculair....
is het de koffie met zelfgebakken cake op zondagmorgen in Plantanos?
is het de serene rust tijdens de picknick met de grote platanen en witgekalkte stenen?
is het de 17e eeuwse kerk met fresco´s?
is het de bloemenpracht in de bermen, de dieprode klaprozen, de gele brem, de ossentong, de kamille, de oleander, het slakkenkruid?
is het de jiorti, soep die speciaal wordt klaargemaakt met pinksteren?
is het het terras met de blauwe stoelen in Vourliotes?
is het de lunch bij Lukas met de heerlijke Griekse hapjes?
is het de ezel in de straten van het kunstenaarsdorp Manolates?
is het de bustocht naar het Kerkisgebergte?
is het de papas in Drakei met zijn plastic tas met vis?
is het de aanblik van het verstilde Megalo Seitani strand?
is het de schittering van de zee en haar diepblauwe kleur?
is het de moderne kapel aan het Potamistrand?
is het de zang van de nachtegaal die we horen bij Kosmadei en niet in de Nachtegaalvallei?
is het de smaak van briam,groentegerecht,klaargemaakt door Dimitri in Tsourlei?
is het de witte wijn die ons lichtvoetig maakt?
is het de geur van salie,tijm,oregano,venkel,de stokroos?
is het de kleurenpracht van de honderden vlinders?
is het de deskundigheid en warmte van de gids Rebecca?
is het de gastvrijheid van de bevolking?
het is de eeuwenoude verwondering van de natuur die in Samos achter elke bocht ligt en Ross is de weg er naar toe.
De woorden van Pythagoros , 569 475 Chr, zijn nog levend
omnia mutantur, nihil interit
alles verandert, niets vergaat.
21 mei, Lenie Polfliet Zuijdweg, Goes
Het Griekse Pasen, Oud en Nieuw op Samos
Pasen is in Griekenland het grootste feest van het jaar; het is het feest van de opstanding van Christus en van het begin van de lente, van de natuur die weer opbloeit. In Marathokambos aan de Zuidkust van Samos wordt tot op de dag van vandaag geschoten tijdens de festiviteiten. "op paaszondag om 12 uur barst het bombardement los", zo vertelt Maria, de eigenaresse van Huize Pantheon ons. "We kunnen het beste op de pier aan de haven gaan kijken, dan kunnen we alles zien; naar boven gaan, het oude dorp in, is niet aan te raden"
Op goede vrijdag, 2 april 2010 zijn we als eerste groep toeristen hartelijk welkom geheten door de burgemeester van Pythagorion. We worden bij aankomst begroet met gezang en dans en iedereen uit Nederland ontvangt een orchidee en een flesje Samos wijn.
De volgende ochtend op stille zaterdag, lopen we van het appartement naar de bakker in het dorp. Onderweg zien we onze overbuurman met zijn muilezel de berg afkomen. We begroeten elkaar: goede morgen en hoe gaat het met u? De muilezel doet wat koppig. Hij heeft er weinig zin in om zijn malse weide te verruilen voor de dorpsstraat, zeggen we tegen elkaar. Wij lopen door. Even later hoor ik een elektrische garagedeur opengaan. Wij kijken om. Onze overbuurman staat voor een spiksplinternieuwe garage. Daar stalt hij zijn ezel. Oud en nieuw!
Op paaszondag; om 12 uur staan we op de pier, we horen het gelui van de klokken en zien dat er wat vuurpijlen op het pleintje bij de haven worden afgestoken. ""Christus is opgestaan""/ ""Hij is waarlijk opgestaan"". Iedereen is vrolijk en blij, maar het is toch niet helemaal het spektakel dat we er van hadden verwacht en verbazen ons een beetje over de waarschuwingen van Maria. Maar dan plotseling wordt er geschoten vanuit de bergen en we horen en zien het bombardement. Oorverdovend en inderdaad een beetje beangstigend. Krijgt Maria toch gelijk! En we begrijpen opeens waarom de muilezel op stal in de garage moest. Oud en nieuw!
Warnsveld, 5 mei 2010 mevrouw Ten Velde
Onderstaande foto heeft mevrouw ten Velde gefotografeerd tijdens de festiviteiten rondom pasen. U ziet de traditie om olijfhout te verbranden tot houtskool.
Kostas van Mestas
Nog een half uur lopen, dan zal ik in Mesta zijn. Boven de rest van het middeleeuwse kasteeldorp was de witte toren van de Sint-Tachiarchis al van verre zichtbaar. Afdalend tussen grillige olijfbomen denk ik aan mijn ontmoeting met Kostas, nu twee jaar geleden in Limburg.
Tijdens een fietstocht rond het witte dorp Thorn stopte ik bij een bankje naast een oude kapel: Onze Lieve Vrouw onder de Linden. Kaarsjes flakkerden, loof ritselde en in de verte klonk een rijwiel met hulpmotor. Laatstgenoemd geluid zwol aan, de bromfiets naderde. Bij de kapel gekomen stapte een man af. Verweerde kop, grijze snor, doorleefd colbertje. Hij ging naast mij zitten. Zwijgend. Om de stilte te verbreken, wees ik naar de kapel en vertelde: "In zo'n huisje woonde Maria in Nazareth. In het jaar 1290 tilden engelen het op en vlogen het naar het Italiaanse Loreto. En daar staat het huisje nu nog. Dit is een replica uit 1674."
"Dat is een mooi verhaal", glimlachte mijn buurman. "Ik ben Kostas van Mesta op het eiland Chios. En ik weet ook een mooi verhaal."
Kostas bleek een ex-mijnwerker. Veertig jaar geleden uit Griekenland gekomen, vanaf het eiland Chios.
"En dat was gek, want wie van Chios komt is zeeman. Als kind deed ik alles met Nikos, mijn broer. Spelen, druiven en olijven plukken of de pastoor, vader Giorgos , helpen met het opknappen met de kerk. Die werd prachtig, maar het geld raakte op en er waren geen stoelen. Toen bedachten Nikos en ik een geheim plan. We zouden 's nachts fakkels laten branden tussen de olijfbomen. Zodat de piloten van de vliegtuigen die elke nacht over Chios vlogen, zouden denken dat er een landingsbaan was. Eenmaal aan de grond, wilden we stoelen uit het vliegtuig slopen. Briljant idee, vonden Nikos en ik. Woest schreeuwden we: Eureka! Eureka!
Maar de eerste piloot reageerde te laat, zijn vliegtuig crashte aan de andere kant van de bergen. De tweede piloot, de volgende nacht, reageerde te vroeg. Zijn kist verdween in zee. Weer een nacht later zagen we hoe het derde toestel precies tussen onze fakkels terechtkwam. Maar het vloog onmiddellijk in brand. Alle stoelen waren verkoold. Daarna besloten Nikos en ik om samen met Dimitri, een sponsduiker, de stoelen uit het tweede vliegtuig boven water te halen. Maar ook dat bleek lastig. We kwamen niet verder dan twee blauwe stoelen."
Opnieuw zweeg Kostas. De oude Griek viste een pakje shag uit zijn colbert en begon, starend naar de flakkerende kaarsjes in de kapel, een sigaret te rollen. Ademloos had ik geluisterd.
"Echt waar?" Meer wist ik niet te zeggen.
Terwijl Kostas zijn versgedraaide sigaret opstak, keek hij mij met grote ogen aan. Daarna bulderde hij: "Nee, natuurlijk niet! Maar het is toch een mooi verhaal?"
Vervolgens heb ik daar bij Onze Lieve Vrouw onder de Linden ruim een half uur zitten grinniken met een man die ik voorheen niet kende. Toen hij weer op zijn brommer stapte en ik op mijn fiets, zei hij: "Maar als je ooit nog eens in Mesta komt, moet je in de taverna op het dorpsplein naar Despina vragen. Zeg haar dat Kostas elke dag aan haar denkt."
Vandaag, twee jaar later, loop ik dan door de oude Kapiteinspoort het vestingdorp in. Ik vind het plein en ook de taverna. Zelfs Despina blijkt te bestaan, een kordate vrouw met wijze ogen. Glimlachend hoort ze mijn boodschap aan en zegt: "Kostas is een lieve man met een groot hart. Hij verteld mooie verhalen over Mesta in de hoop dat mensen dan naar Chios zullen gaan. En zo te zien is dat weer eens gelukt."
Na een verrukkelijk maal en een glas ouzo reken ik af. Via kronkelsteegjes zoek ik de uitgang van het dorp. Plotseling verstijf ik. Tegen een muur, onder een tros drogende , felrode tomaten staan twee versleten, vaalblauwe vliegtuigstoelen.
Ger van den Dool, De Bilt
Als toevoeging op dit reisverhaal heeft mevrouw de Rooij uit Utrecht deze foto gemaakt op Chios:
Koffiehuizen
In het Griekse dorpje Galatas op Kreta vraagt de enige man die een klein beetje Engels spreekt of de koffie ‘medium' of ‘strong' moet zijn. De geurige koffie wordt geserveerd op z'n Grieks, met een flinke laag koffiedik op de bodem van het kopje. Een groot glas met koel water ernaast smaakt na een wandeling van twee uur als champagne. Het koffiehuis is voorbehouden aan mannen, zo wordt mij al gauw duidelijk. Bespreken ze er de politiek? De grote thema's van het leven? Op Kreta bestaan verzorgingstehuizen alleen in de grote steden. Ouderen wonen bij kinderen in. Het koffiehuis is misschien een ultieme ontsnappingsplek, de kans op een moment voor jezelf. Mannen onder elkaar, daar horen geen vrouwen bij. Maar ééntje, ach, vooruit. Zou dat de reden zijn dat de overigens heerlijke koffie na afloop niet betaald mag worden? En ik onbekommerd mag fotograferen?
Marianne Witvliet
November 2009
Kalebassen
We waren in het voorjaar in Pilion in huize Takos. Vandaaruit ondernamen we trips om de omgeving te leren kennen. Zo was er op zaterdag markt in Argalasti. Na op de markt rondgekeken en wat aangeschaft te hebben, besloten we om, zoals we altijd doen, wat door het dorp te struinen. Op een gegeven ogenblik kwamen we langs een huis waar kalebassen hingen en een grote pot stond met een kabouter er op, alles hel rood geschilderd.
Ik besloot een foto te maken en op dat moment kwam er iemand naar buiten, die het hek opende en ons uitnodigde om in de tuin nog een paar foto's te maken. We raakten aan de praat en de man vertelde in Athene te wonen maar de hectiek om de zoveel tijd om te ruilen voor de rust in Pilion waar zijn schoonouders wonen.
Hij had in de 70-er jaren zo'n vijftien jaar in Duitsland gewerkt en sprak dus goed Duits. We vertelden dat we al jaren geïnteresseerd waren in kalebassen, waarop hij voor ons een zakje haalde met zaden. We kregen mondeling een gebruiksaanwijzing voor het planten, opgroeien en drogen. Na door zijn vrouw voorzien te zijn van een drankje en eigengekweekte walnoten hebben we hartelijk afscheid genomen van deze vriendelijke mensen die gastvrijheid hoog in het vaandel hebben.
Ondertussen hebben we de zaden geplant, met als resultaat onze eigen kalebassen die nu te drogen hangen.
Fam. van Kooten
Zwijndrecht
Eftigia
Wij wisten niets over Kefalonia, maar naar aanleiding van de foto's en de bijbehorende verhalen besloten wij een appartement te boeken in Agia Efimia.
Het heeft onze verwachtingen meer dan waargemaakt. Het uitzicht dat we te zien kregen bij onze aankomst in ons appartement in huize Georgia vanaf het mooie grote balkon was paradijselijk.
Voor ons de blauwe zee met het kleine haventje waar allerlei zeilschepen lagen. En aan het stukje pier de kleine vissersbootjes. Aan de boulevard van dat piepkleine dorpje lagen allerlei restaurantjes die er reuze gezellig uitzagen.
Al snel voelden we ons er thuis. Natuurlijk waren er vanwege het haventje de nodige toeristen. Maar omdat Agio Georgia zo petieterig is, zijn het absoluut geen grote aantallen. De mensen zijn er zoals bijna overal op de Griekse eilanden; vriendelijk en dat maakt alles dubbel zo aantrekkelijk.
Onze mooiste ervaring wil ik hier toch graag vertellen. Iedere dag deden wij onze boodschappen in de kleine maar goed geoutilleerde supermarkt. En iedere dag zat daar een oude vrouw op een krukje voor het schap met zoutjes en chips.
Zij had geen tand meer in haar mond, haar neus raakte bijna haar kin en zij zat helemaal vol rimpels. Maar haar blauwe kraaloogjes hielden alles scherp in de gaten. Toen ik vroeg of ik een foto van haar mocht maken, ging zij daar speciaal voor poseren. De jonge man achter de kassa bleek haar kleinzoon te zijn en hij vertelde dat zijn oma in de film "Captain Corelli" had gespeeld en dat zij heel oud was.
Wij raakten via deze Demitrios aan de praat en zijn oma begon een liedje te zingen. Onze reisvriendin Hetty heeft een hele mooie stem, is dol op Griekse muziek en kan één lied prachtig zingen. Toen de mensen dat hoorden waren ze dolenthousiast.
Ook de moeder van Dimitrios was erbij gekomen en zong al snel met Hetty en oma mee. Nog maar een paar tellen later stonden Hetty, Eftigia, tussen de rekken met pakken koffie en koekjes te dansen. Inmiddels waren er anderen klanten bij de kassa verschenen maar die wilden graag wachten om van het onverwachte schouwspel te genieten.
De daarop volgende dagen was onze komst in de supermarkt steeds weer een klein feestje. En uiteindelijk nodigde Eftigia ons viertjes Hetty, mij en onze mannen uit om bij haar thuis in het dorp verderop koffie te komen drinken.
Dat deden we. Haar vriendin Helen die heel goed Engels sprak, was er bij om als tolk tussen Eftigia en ons te fungeren. We hadden een prachtig gesprek over het zware leven van onze nieuwe vriendin en het werd een warm en ook gezellig bezoek waar wij natuurlijk overladen werden met allerlei lekkers.
Het afscheid ging gepaard met tranen, maar ik weet zeker dat we elkaar terug zullen zien.
Lia Gijsbers
4 oktober 2009
Mijn verhaal
Onze eerste ervaring met reisorganisator Ross Holidays, in augustus 2008 bestemming Lefkas, smaakte naar meer. Daarom kozen wij dit jaar weer voor deze reisorganisatie ditmaal met bestemming Pilion. En hoewel dit niet onze eerste keus was bleek dit reisdoel een openbaring. Tijdens deze vakantie op het schiereiland kregen we de gelegenheid om kennis te maken met de Griekse inwoners en hun cultuur. We reden door een schitterend landschap van weelderig groeiende olijf- en fruitbomen, gingen met onze gehuurde auto de kustlijn af tot in het plaatsje Trikeri en genoten van alles wat we onderweg te zien kregen.
Daarnaast hadden we 2 excursies geboekt: Rondrit Pilion en de Meteora-kloosters. Deze laatste excursie zal ons lang bij blijven, niet alleen het klooster met zijn indrukwekkende geschiedenis, maar helaas raakten we daar onze portemonnee kwijt. Onze hostess Annelinde Schrijver stelde alles in het werk om hem terug te vinden, zij ging opnieuw het klooster in om navraag te doen, en vervolgens terug naar het terras in Kalambaka waar we de portemonnee het laatst hadden gebruikt om af te rekenen. Uiteindelijk aangifte gedaan bij de politie daar, die waren niet erg toeschietelijk om ons te helpen, gelukkig spreekt Annelinde Grieks maar desondanks wilde de aangifte niet erg vlotten (het computertijdperk heeft daar bij de basis stilgestaan, alles ging handmatig wat later weer niet goed bleek te zijn en weer eens opnieuw handmatig worden ingevuld). Uiteindelijk ontdooiden ze daar een beetje (waarschijnlijk door de aantrekkelijke verschijning van Annelinde....die Grieken toch!) en 45 minuten later konden we weer met onze bus, die intussen wat rondjes had gereden onze weg terug vervolgen. Wij waren erg blij met het begrip dat onze medereizigers toonden want door heel deze consternatie schoot het fotomoment, wat ook een onderdeel was van deze dag, erbij in.
De andere dag gingen mijn broer en ik met het treintje naar Milies. Mijn broer wilde graag teruglopen naar ons appartement omdat er volgens de infomap een gemarkeerde voetweg liep, mijn man en ik wilden graag naar het strand in Afissos, als de trein in Milies was aangekomen zou hij mij daar opwachten met de auto. We spraken af om te bellen. Maar met een glimlach beschrijf ik de volgende situatie: op het strand zit iedereen zich suf te twitteren, sms'en of gewoon bellen, maar wij hadden onze mobiel zover mogelijk onder in de rugtas gestopt, bang als we waren na de ervaring met de portemonnee, die ook nog eens kwijt te raken. Zodoende hadden we terug in ons appartement 4 oproepen gemist. Het bleek dat mijn broer de gemarkeerde weg was kwijtgeraakt en zodoende terug naar Milies was gelopen en te bellen om hem daar op te halen... toen we hem eindelijk weer zagen was hij wel goed "gemarkeerd". Hij zat onder de schrammen omdat de pad die hij volgde steeds meer onbegaanbaar werd en hij dus uiteindelijk maar terug was gelopen!
Met dit verhaal wil ik nog eens bevestigen dat Ross Holidays een reisorganisatie is waar je je aan kunt toevertrouwen, ook de nazorg met betrekking tot het verlies van de portemonnee was optimaal, en ik kan intussen ook melden dat we kontakt hebben gehad met onze verzekering en alles naar tevredenheid wordt geregeld.
Tilburg, augustus 2009
Ria en Felix v.d. Laak
André Liebregts
Kythira
Ik weet wel wat het doet
De zon maakt het in me wakker
En als ik mijn ogen sluit zie ik het weer voor me
Ik weet wel hoe het komt
De ouzo met zijn tinkelende ijsklontjes
En als ik er aan ruik ben ik weer terug
Ik weet wel wat me raakt
De tzatziki en de verse boerensalade
En als ik het proef weet ik weer hoe het smaakt
Ik weet wel wat ik wil
Terug, zo gauw ik kan
En als ik er dan ben, wil ik nooit meer weg.
Mieke Coumans
30 juni 2009
Gialova
Ik voelde me gelijk Heer Bommel,
zowaar een echte Heer van Stand,
in dat prachtige huis van Panos,
zo'n vijf minuutjes van het strand.
Gialova is nu eens zo'n plaatsje,
als je houd van rust, natuur,
mooie baaien, de lagune,
alles is er nog zo puur.
en de vele mooie stranden,
neem bijvoorbeeld Golden Beach,
hoe je daar zo kunt belanden?,
huur gewoon een 'goeie' fiets!
dan de leuke restaurantjes,
nauw gesitueerd aan zee,
oogsten veel tevreden klantjes,
en jawel,.....ook deze twee!!!!!
Cilia en Kees Smit
De mythe van Agios Stephanos
Zoals bij meer Griekse huizen was bij het appartement 5 van Kyriakos in Agia Pelagia op Kythira een prachtige roodbloeiende bougainville aangeplant. De uitgebloeide rode bloemen vielen op het terras voor het appartement en werden door de wind constant in beweging gehouden. Soms wervelend, dan heen en weer op het terras om daarna weer tot rust te komen.
Het was eind juni 2009 dat in de namiddag iets bijzonders gebeurde.
Als de wind even ging liggen leek het net alsof de bloemen een letter vormden om bij de volgende windvlaag weer te verdwijnen. Ik had de tegenwoordigheid van geest mijn fototoestel te pakken om dit voor later vast te leggen, want zoiets had ik nog nooit gezien.
Na verloop van tijd werd er weer iets van een letter zichtbaar. Neen, twee letters, werden leesbaar op de terrasvloer, waarbij de rode bougainvillebloemblaadjes fraai afstaken tegen de grijze natuurstenen ondergrond. Te snel was het voorbij om goed vast te kunnen leggen.
Wachtend op weer zo'n fenomeen was ik erbij gaan zitten op de terrasrand. Het duurde even en, .....jawel nu werden drie letters zichtbaar, gevormd door reeds door de natuur afgeschreven bloembladeren. Het waren de S, de R en de O. Ook nu bleek de grillige wind een spelbreker bij het vastleggen van dit fenomeen. Na een flinke tijdsinvestering bleek het wachten te lonen. Opeens werden VIER letters zichtbaar. Nu in een leesbare volgorde.
R,O,S,S was te lezen. Eindelijk was ik in staat het verschijnsel vast te leggen (zie foto).
Mijn echtgenote die in het appartement zat te lezen was te laat om het zelf te zien maar het bewijs had ik. Eerst lachte ze schamper over zoiets ongeloofwaardigs maar terwijl we het natuurverschijnsel bespraken werden ten tweede male, nu op de rand bij de terrastafel, de letters ROSS door bougainvillebloemen gevormd, zichtbaar. Ook daarvan lukte het een foto te maken.
Dit moest een teken zijn. Zeker niet van de geest van de piraat BarbaROSSa die op Kythira huishield maar eerder van de godin Aphrodite, de godin van de liefde, uit de Griekse mythologie.
Na ampel beraad leek het ons dat door bovennatuurlijke krachten duidelijk werd gemaakt dat wij er goed aan doen van ROSS te blijven houden, dus: onze vakanties bij ROSS te blijven boeken.
Het was een onvergetelijke belevenis.
Wij hebben besloten deze gebeurtenissen "de mythe van Agios Stephanos" te noemen.
Niemand wil ons tot nu toe geloven, zoals met veel mythes het geval is.
Wim J. Jongejan
Lifters
Ook dit jaar boekten we via Ross Holidays onze Griekenland-vakantie. Lefkas werd 't en we verbleven in een prachtig huis genaamd "Klio", daar zat muziek in! Mooi eiland, mooi weer, dus... er op uit met onze toffe, maar kleine Fiat Ibiza. Mijn broer en schoonzus voorin en ik op de achterbank.
Prachtige route was het en alles groeide en bloeide uitbundig om ons heen. Na een tijdlang stijgen begonnen we ons toch af te vragen, of we nog wel op de goede weg zaten. De weg werd slechter en we kwamen nog maar weinig verkeer tegen. De argwaan sloeg toe en toen we bij een bocht in de weg een oud Grieks echtpaar zagen staan bij een kleine taverne, mijn broer stopte en riep met stemverheffing door het geopende portierraam: 'Vassiliki?' 'Ne, ne' riepen ze terug en gelukkig wisten we dat dat 'ja, ja' betekent. De man stak nog 2 vingers op en we dachten 'helemaal oke toch?'
Net toen we door wilden rijden, deed het echtpaar een paar stappen naar voren, Opa opende het achterportier en duwde oma naar mij toe. Die belandde met haar enorme voorkant tegen mijn zijkant, waardoor mijn andere zijde in het portier werd gedrukt. De oude man liet het hier tot onze verbazing niet bij en hees zijn omvangrijke lichaam naast zijn vrouw op de achterbank en gaf een teken van 'rijden maar'. En ja, wat doe je dan? De oude vrouw begon vlak bij mijn gezicht een verhaal af te steken in het Grieks en hield nooit meer op. Ik verzuchtte nog voorzichtig 'oke, oke', maar dat gaf aanleiding tot een nieuwe waterval van Griekse woorden. Haar man liet zich ook niet onbetuigd en praatte er hard tussendoor. Net toen ik dacht: 'dit houd ik niet lang meer vol', brulde de man 'Vassiliki' en ja hoor, daar beneden zagen we het plaatsje liggen. Nog even proberen lucht te krijgen dus. Bij de haven vroegen we ons af: 'hoe krijgen we ze eruit', maar opa riep 'hospital', rukte het achterportier open, trok zijn vrouw uit de auto en daar sloften ze heen, ons verbouwereerd achterlatend. Dat hadden ze meer gedaan.
We hadden een goede daad verricht, zo voelde dat achteraf bij ons. 't Werd een mooie dag daar in Vassiliki!
Anneke Bohle-Botterman
Lefkas 23 mei - 6 juni
Oreo
Zwervend over het prachtige eiland Chios verzeilden mijn vriendin en ik in het bergdorpje Armolia.
Zoals overal op het eiland, was het ook hier heel rustig. We dwaalden rond en genoten van de schoonheid van dit oude plaatsje. In de schaduw, onder een boog zat een in het zwart gekleed vrouwtje. Ze zag dat ik aan het fotograferen was en wenkte. Ze maakte ons duidelijk, dat ik haar binnenplaatsje ook wel mocht fotograferen (zie foto). Dat is natuurlijk altijd leuk." Ze ging naar binnen en we werden getrakteerd op een koekje. Vervolgens beduidde ze ons dat we bij haar moesten gaan zitten. We kregen een heerlijk glas koud water.
Aangezien ze geen woord engels sprak en wij nauwelijks een woord grieks, was het moeilijk communiceren. De foto's brachten uitkomst. Ik liet haar de in haar dorp gemaakte foto's zien en ze viel om van verbazing. Dat zoiets mogelijk was!
Ze verdween naar binnen en kwam met haar man naar buiten. Hij moest de foto's ook zien! De oude man werd helemaal enthousiast en hield een heel verhaal bij iedere foto (waar wij uiteraard niets van begrepen).
Op een gegeven moment noemden we de naam van een ander plaatsje, waar we ook geweest waren. Onze gastvrije Grieken zeiden: Oreo. Dat plaatsje waren we niet tegen gekomen op de kaart.
We waren wel in Mesta, Pyrgi,"Oreo", in Anavatos, Kardamyla, "Oreo" en we hadden Nea Moni bezocht. Ook nu noemden ze weer Oreo.
We namen afscheid van de vriendelijke mensen en in ons appartement aangekomen, hebben we de hele kaart van Chios uitgebreid bestudeerd, maar kwamen Oreo niet tegen. Jammer.
De dag voor ons vertrek ontdekten we in de informatiemap in ons appartement een korte woordenlijst. En wat kwamen we daar tegen? Jawel: "oreo", hetgeen "mooi" betekent.
We hebben er hartelijk om gelachen.
Gerry Palm.
