Reisverhalen
Regelmatig ontvangen wij veel mooie en interessante verhalen van onze gasten. Het lijkt ons daarom leuk om deze verhalen met andere trouwe gasten maar ook met nieuwe klanten te delen. Heeft u een ervaring opgedaan die u wilt vertellen, stuur uw verhaal dan in, per e-mail naar j.vaneijnsbergen@rossholidays.nl
Veel plezier met schrijven en bedankt voor uw bijdrage.
Wilt u alvast een voorproefje op uw vakantie lees dan de reisverhalen die op deze pagina staan.
. Lesbos
. Sappige sinaasappels uit de Kambos, Chios.
. Wandelen op Samos
. Het Griekse Pasen, Oud en Nieuw op Samos
. Kostas van Mestas
· Koffiehuizen
· Kalebassen
· Eftigia
· Mijn verhaal
· Kythira
· Gialova
· De mythe van Agios Stephanos
· Lifters
· Oreo
· Corfu
Lesbos
Wegdromende in hoger sferen,
vanaf 't kasteel in Molyvos,
waar schoonheid, stilte, domineren,
't uitzicht laat je nooit meer los !
Zelfs onze "strand-accomodatie",
vanaf dit punt héél goed te zien,
Michaéla, wat een toplocatie !
Het krijgt van ons een dikke tien !!!
C. Smit, Castricum
Sappige sinaasappels uit de Kambos
De kambos een prachtig gebied op Chios dat zich uitstekend leent om het per fiets te gaan verkennen. Een laagvlakte waar zich vele citrusgaarden bevinden. Nu hadden wij voor een paar dagen een auto gehuurd om zoveel mogelijk van het eiland Chios te kunnen zien en dus hadden wij na een bezoek aan de schitterende plaatsen Pyrgi en Mesta besloten via een gedeelte van de Kambos naar het appartement terug te rijden.
Langs de weg bij een woonhuisje zagen wij een grote hoeveel plastictassen liggen die rijkelijk gevuld waren met sinaasappels en citroenen. Met een eenvoudig bordje stond in het Grieks vermeld dat er fruit te koop was. Terwijl ik de auto bij het huis parkeerde kwam vanuit een steegje naast het huis een oude man naar de weg lopen. Klanten dus werk aan de winkel. Toen wij uitstapten werden hartelijk begroet door deze oude man. De man had een bruin rimpelig ongeschoren verweerd gezicht en lachte vrolijk naar ons. Ondanks de warmte was de man gekleed in een oude grijze lange broek en een overhemd met lange mouwen en droeg een oud strooien hoed. Een verstandige man die weet dat je op hete zonnige dagen gewoon uit de zon moet blijven en 's middags je gemak moet houden, maar ja dachten wij, een lekkere bruine tint is ook wel fijn.
Daar sta je dan in je toeristen outfit zoals korte broek en slippers. Waar komen jullie vandaan? was de eerste vraag die hij ons stelde. Het was wel duidelijk dat wij geen Grieken waren. "Wij komen uit Holland" antwoordde ik. "Aaaaaah orea orea" sprak de man die met zijn armen in de lucht gebaarde alsof er geen mooier land op aarde was dan Holland. "Hoeveel kosten de sinaasappels" vroeg mij vrouw in het Grieks wijzend naar de plastic tas die barstens vol zat. "Zo jullie spreken Grieks wat leuk. Deze sinaasappels kosten 5 euro". De koop was gauw gesloten. 
Nadat ik had afgerekend kreeg ik twee zoenen op mijn wang. Hierna liep de oude man naar mijn vrouw toe en gaf haar ook twee zoenen op de wang. Mijn vrouw zat nog helemaal in het Nederlandse drie zoenen stelsel en verkeerde duidelijk nog niet in haar zo vertrouwde Grieks vakantie gevoel. Toen de oude man haar twee zoenen op de wang had gegeven en dacht klaar te zijn met het zoen ritueel hield mijn vrouw wederom haar wang bij om de bekende Hollandse derde zoen te ontvangen. "O jee" dacht mijn vrouw duidelijk te laat "Wij zijn in Griekenland". Waarschijnlijk dacht de oude man "dat vrouwtje wil nog een paar zoentjes van mij nou kom maar op", waarna hij als een ware charmeur mijn vrouw voor de zekerheid nog maar vier keer zoende. Dat moest toch wel genoeg zijn. Hij vond het prachtig. Een bij hem vergeleken jonge vrouw die bij hem om een extra kusje van hem bedelt . Als een ware casanova liep de oude man nog net niet naast zijn schoenen lopend de steeg weer in. Lachend en hoofd schuddend.
Mijn vrouw kon het niet nalaten te roepen "ja maar in Holland wordt drie keer gezoend". Het maakte de situatie alleen maar gecompliceerder. Zij kon ter plaatse wel door de grond zakken van schaamte. Terug in de auto zag ik dat haar gezicht door schaamte rood gekleurd was. Het kon natuurlijk ook zijn ontstaan door het gekroel met de ongeschoren Griekse knuffel beer. Elke keer als wij een sinaasappel aten konden wij met moeite een glimlach onderdrukken.
Peter en Heleen Vermolen.
Welke verrassing is tijdens onze vierdaagse wandeltocht in Samos het meest spectaculair....
is het de koffie met zelfgebakken cake op zondagmorgen in Plantanos?
is het de serene rust tijdens de picknick met de grote platanen en witgekalkte stenen?
is het de 17e eeuwse kerk met fresco´s?
is het de bloemenpracht in de bermen, de dieprode klaprozen, de gele brem, de ossentong, de kamille, de oleander, het slakkenkruid?
is het de jiorti, soep die speciaal wordt klaargemaakt met pinksteren?
is het het terras met de blauwe stoelen in Vourliotes?
is het de lunch bij Lukas met de heerlijke Griekse hapjes?
is het de ezel in de straten van het kunstenaarsdorp Manolates?
is het de bustocht naar het Kerkisgebergte?
is het de papas in Drakei met zijn plastic tas met vis?
is het de aanblik van het verstilde Megalo Seitani strand?
is het de schittering van de zee en haar diepblauwe kleur?
is het de moderne kapel aan het Potamistrand?
is het de zang van de nachtegaal die we horen bij Kosmadei en niet in de Nachtegaalvallei?
is het de smaak van briam,groentegerecht,klaargemaakt door Dimitri in Tsourlei?
is het de witte wijn die ons lichtvoetig maakt?
is het de geur van salie,tijm,oregano,venkel,de stokroos?
is het de kleurenpracht van de honderden vlinders?
is het de deskundigheid en warmte van de gids Rebecca?
is het de gastvrijheid van de bevolking?
het is de eeuwenoude verwondering van de natuur die in Samos achter elke bocht ligt en Ross is de weg er naar toe.
De woorden van Pythagoros , 569 475 Chr, zijn nog levend
omnia mutantur, nihil interit
alles verandert, niets vergaat.
21 mei, Lenie Polfliet Zuijdweg, Goes
Het Griekse Pasen, Oud en Nieuw op Samos
Pasen is in Griekenland het grootste feest van het jaar; het is het feest van de opstanding van Christus en van het begin van de lente, van de natuur die weer opbloeit. In Marathokambos aan de Zuidkust van Samos wordt tot op de dag van vandaag geschoten tijdens de festiviteiten. "op paaszondag om 12 uur barst het bombardement los", zo vertelt Maria, de eigenaresse van Huize Pantheon ons. "We kunnen het beste op de pier aan de haven gaan kijken, dan kunnen we alles zien; naar boven gaan, het oude dorp in, is niet aan te raden"
Op goede vrijdag, 2 april 2010 zijn we als eerste groep toeristen hartelijk welkom geheten door de burgemeester van Pythagorion. We worden bij aankomst begroet met gezang en dans en iedereen uit Nederland ontvangt een orchidee en een flesje Samos wijn.
De volgende ochtend op stille zaterdag, lopen we van het appartement naar de bakker in het dorp. Onderweg zien we onze overbuurman met zijn muilezel de berg afkomen. We begroeten elkaar: goede morgen en hoe gaat het met u? De muilezel doet wat koppig. Hij heeft er weinig zin in om zijn malse weide te verruilen voor de dorpsstraat, zeggen we tegen elkaar. Wij lopen door. Even later hoor ik een elektrische garagedeur opengaan. Wij kijken om. Onze overbuurman staat voor een spiksplinternieuwe garage. Daar stalt hij zijn ezel. Oud en nieuw!
Op paaszondag; om 12 uur staan we op de pier, we horen het gelui van de klokken en zien dat er wat vuurpijlen op het pleintje bij de haven worden afgestoken. ""Christus is opgestaan""/ ""Hij is waarlijk opgestaan"". Iedereen is vrolijk en blij, maar het is toch niet helemaal het spektakel dat we er van hadden verwacht en verbazen ons een beetje over de waarschuwingen van Maria. Maar dan plotseling wordt er geschoten vanuit de bergen en we horen en zien het bombardement. Oorverdovend en inderdaad een beetje beangstigend. Krijgt Maria toch gelijk! En we begrijpen opeens waarom de muilezel op stal in de garage moest. Oud en nieuw!
Warnsveld, 5 mei 2010 mevrouw Ten Velde
Onderstaande foto heeft mevrouw ten Velde gefotografeerd tijdens de festiviteiten rondom pasen. U ziet de traditie om olijfhout te verbranden tot houtskool.
Kostas van Mestas
Nog een half uur lopen, dan zal ik in Mesta zijn. Boven de rest van het middeleeuwse kasteeldorp was de witte toren van de Sint-Tachiarchis al van verre zichtbaar. Afdalend tussen grillige olijfbomen denk ik aan mijn ontmoeting met Kostas, nu twee jaar geleden in Limburg.
Tijdens een fietstocht rond het witte dorp Thorn stopte ik bij een bankje naast een oude kapel: Onze Lieve Vrouw onder de Linden. Kaarsjes flakkerden, loof ritselde en in de verte klonk een rijwiel met hulpmotor. Laatstgenoemd geluid zwol aan, de bromfiets naderde. Bij de kapel gekomen stapte een man af. Verweerde kop, grijze snor, doorleefd colbertje. Hij ging naast mij zitten. Zwijgend. Om de stilte te verbreken, wees ik naar de kapel en vertelde: "In zo'n huisje woonde Maria in Nazareth. In het jaar 1290 tilden engelen het op en vlogen het naar het Italiaanse Loreto. En daar staat het huisje nu nog. Dit is een replica uit 1674."
"Dat is een mooi verhaal", glimlachte mijn buurman. "Ik ben Kostas van Mesta op het eiland Chios. En ik weet ook een mooi verhaal."
Kostas bleek een ex-mijnwerker. Veertig jaar geleden uit Griekenland gekomen, vanaf het eiland Chios.
"En dat was gek, want wie van Chios komt is zeeman. Als kind deed ik alles met Nikos, mijn broer. Spelen, druiven en olijven plukken of de pastoor, vader Giorgos , helpen met het opknappen met de kerk. Die werd prachtig, maar het geld raakte op en er waren geen stoelen. Toen bedachten Nikos en ik een geheim plan. We zouden 's nachts fakkels laten branden tussen de olijfbomen. Zodat de piloten van de vliegtuigen die elke nacht over Chios vlogen, zouden denken dat er een landingsbaan was. Eenmaal aan de grond, wilden we stoelen uit het vliegtuig slopen. Briljant idee, vonden Nikos en ik. Woest schreeuwden we: Eureka! Eureka!
Maar de eerste piloot reageerde te laat, zijn vliegtuig crashte aan de andere kant van de bergen. De tweede piloot, de volgende nacht, reageerde te vroeg. Zijn kist verdween in zee. Weer een nacht later zagen we hoe het derde toestel precies tussen onze fakkels terechtkwam. Maar het vloog onmiddellijk in brand. Alle stoelen waren verkoold. Daarna besloten Nikos en ik om samen met Dimitri, een sponsduiker, de stoelen uit het tweede vliegtuig boven water te halen. Maar ook dat bleek lastig. We kwamen niet verder dan twee blauwe stoelen."
Opnieuw zweeg Kostas. De oude Griek viste een pakje shag uit zijn colbert en begon, starend naar de flakkerende kaarsjes in de kapel, een sigaret te rollen. Ademloos had ik geluisterd.
"Echt waar?" Meer wist ik niet te zeggen.
Terwijl Kostas zijn versgedraaide sigaret opstak, keek hij mij met grote ogen aan. Daarna bulderde hij: "Nee, natuurlijk niet! Maar het is toch een mooi verhaal?"
Vervolgens heb ik daar bij Onze Lieve Vrouw onder de Linden ruim een half uur zitten grinniken met een man die ik voorheen niet kende. Toen hij weer op zijn brommer stapte en ik op mijn fiets, zei hij: "Maar als je ooit nog eens in Mesta komt, moet je in de taverna op het dorpsplein naar Despina vragen. Zeg haar dat Kostas elke dag aan haar denkt."
Vandaag, twee jaar later, loop ik dan door de oude Kapiteinspoort het vestingdorp in. Ik vind het plein en ook de taverna. Zelfs Despina blijkt te bestaan, een kordate vrouw met wijze ogen. Glimlachend hoort ze mijn boodschap aan en zegt: "Kostas is een lieve man met een groot hart. Hij verteld mooie verhalen over Mesta in de hoop dat mensen dan naar Chios zullen gaan. En zo te zien is dat weer eens gelukt."
Na een verrukkelijk maal en een glas ouzo reken ik af. Via kronkelsteegjes zoek ik de uitgang van het dorp. Plotseling verstijf ik. Tegen een muur, onder een tros drogende , felrode tomaten staan twee versleten, vaalblauwe vliegtuigstoelen.
Ger van den Dool, De Bilt
Als toevoeging op dit reisverhaal heeft mevrouw de Rooij uit Utrecht deze foto gemaakt op Chios:
Koffiehuizen
In het Griekse dorpje Galatas op Kreta vraagt de enige man die een klein beetje Engels spreekt of de koffie ‘medium' of ‘strong' moet zijn. De geurige koffie wordt geserveerd op z'n Grieks, met een flinke laag koffiedik op de bodem van het kopje. Een groot glas met koel water ernaast smaakt na een wandeling van twee uur als champagne. Het koffiehuis is voorbehouden aan mannen, zo wordt mij al gauw duidelijk. Bespreken ze er de politiek? De grote thema's van het leven? Op Kreta bestaan verzorgingstehuizen alleen in de grote steden. Ouderen wonen bij kinderen in. Het koffiehuis is misschien een ultieme ontsnappingsplek, de kans op een moment voor jezelf. Mannen onder elkaar, daar horen geen vrouwen bij. Maar ééntje, ach, vooruit. Zou dat de reden zijn dat de overigens heerlijke koffie na afloop niet betaald mag worden? En ik onbekommerd mag fotograferen?
Marianne Witvliet
November 2009
Kalebassen
We waren in het voorjaar in Pilion in huize Takos. Vandaaruit ondernamen we trips om de omgeving te leren kennen. Zo was er op zaterdag markt in Argalasti. Na op de markt rondgekeken en wat aangeschaft te hebben, besloten we om, zoals we altijd doen, wat door het dorp te struinen. Op een gegeven ogenblik kwamen we langs een huis waar kalebassen hingen en een grote pot stond met een kabouter er op, alles hel rood geschilderd.
Ik besloot een foto te maken en op dat moment kwam er iemand naar buiten, die het hek opende en ons uitnodigde om in de tuin nog een paar foto's te maken. We raakten aan de praat en de man vertelde in Athene te wonen maar de hectiek om de zoveel tijd om te ruilen voor de rust in Pilion waar zijn schoonouders wonen.
Hij had in de 70-er jaren zo'n vijftien jaar in Duitsland gewerkt en sprak dus goed Duits. We vertelden dat we al jaren geïnteresseerd waren in kalebassen, waarop hij voor ons een zakje haalde met zaden. We kregen mondeling een gebruiksaanwijzing voor het planten, opgroeien en drogen. Na door zijn vrouw voorzien te zijn van een drankje en eigengekweekte walnoten hebben we hartelijk afscheid genomen van deze vriendelijke mensen die gastvrijheid hoog in het vaandel hebben.
Ondertussen hebben we de zaden geplant, met als resultaat onze eigen kalebassen die nu te drogen hangen.
Fam. van Kooten
Zwijndrecht
Eftigia
Wij wisten niets over Kefalonia, maar naar aanleiding van de foto's en de bijbehorende verhalen besloten wij een appartement te boeken in Agia Efimia.
Het heeft onze verwachtingen meer dan waargemaakt. Het uitzicht dat we te zien kregen bij onze aankomst in ons appartement in huize Georgia vanaf het mooie grote balkon was paradijselijk.
Voor ons de blauwe zee met het kleine haventje waar allerlei zeilschepen lagen. En aan het stukje pier de kleine vissersbootjes. Aan de boulevard van dat piepkleine dorpje lagen allerlei restaurantjes die er reuze gezellig uitzagen.
Al snel voelden we ons er thuis. Natuurlijk waren er vanwege het haventje de nodige toeristen. Maar omdat Agio Georgia zo petieterig is, zijn het absoluut geen grote aantallen. De mensen zijn er zoals bijna overal op de Griekse eilanden; vriendelijk en dat maakt alles dubbel zo aantrekkelijk.
Onze mooiste ervaring wil ik hier toch graag vertellen. Iedere dag deden wij onze boodschappen in de kleine maar goed geoutilleerde supermarkt. En iedere dag zat daar een oude vrouw op een krukje voor het schap met zoutjes en chips.
Zij had geen tand meer in haar mond, haar neus raakte bijna haar kin en zij zat helemaal vol rimpels. Maar haar blauwe kraaloogjes hielden alles scherp in de gaten. Toen ik vroeg of ik een foto van haar mocht maken, ging zij daar speciaal voor poseren. De jonge man achter de kassa bleek haar kleinzoon te zijn en hij vertelde dat zijn oma in de film "Captain Corelli" had gespeeld en dat zij heel oud was.
Wij raakten via deze Demitrios aan de praat en zijn oma begon een liedje te zingen. Onze reisvriendin Hetty heeft een hele mooie stem, is dol op Griekse muziek en kan één lied prachtig zingen. Toen de mensen dat hoorden waren ze dolenthousiast.
Ook de moeder van Dimitrios was erbij gekomen en zong al snel met Hetty en oma mee. Nog maar een paar tellen later stonden Hetty, Eftigia, tussen de rekken met pakken koffie en koekjes te dansen. Inmiddels waren er anderen klanten bij de kassa verschenen maar die wilden graag wachten om van het onverwachte schouwspel te genieten.
De daarop volgende dagen was onze komst in de supermarkt steeds weer een klein feestje. En uiteindelijk nodigde Eftigia ons viertjes Hetty, mij en onze mannen uit om bij haar thuis in het dorp verderop koffie te komen drinken.
Dat deden we. Haar vriendin Helen die heel goed Engels sprak, was er bij om als tolk tussen Eftigia en ons te fungeren. We hadden een prachtig gesprek over het zware leven van onze nieuwe vriendin en het werd een warm en ook gezellig bezoek waar wij natuurlijk overladen werden met allerlei lekkers.
Het afscheid ging gepaard met tranen, maar ik weet zeker dat we elkaar terug zullen zien.
Lia Gijsbers
4 oktober 2009
Mijn verhaal
Onze eerste ervaring met reisorganisator Ross Holidays, in augustus 2008 bestemming Lefkas, smaakte naar meer. Daarom kozen wij dit jaar weer voor deze reisorganisatie ditmaal met bestemming Pilion. En hoewel dit niet onze eerste keus was bleek dit reisdoel een openbaring. Tijdens deze vakantie op het schiereiland kregen we de gelegenheid om kennis te maken met de Griekse inwoners en hun cultuur. We reden door een schitterend landschap van weelderig groeiende olijf- en fruitbomen, gingen met onze gehuurde auto de kustlijn af tot in het plaatsje Trikeri en genoten van alles wat we onderweg te zien kregen.
Daarnaast hadden we 2 excursies geboekt: Rondrit Pilion en de Meteora-kloosters. Deze laatste excursie zal ons lang bij blijven, niet alleen het klooster met zijn indrukwekkende geschiedenis, maar helaas raakten we daar onze portemonnee kwijt. Onze hostess Annelinde Schrijver stelde alles in het werk om hem terug te vinden, zij ging opnieuw het klooster in om navraag te doen, en vervolgens terug naar het terras in Kalambaka waar we de portemonnee het laatst hadden gebruikt om af te rekenen. Uiteindelijk aangifte gedaan bij de politie daar, die waren niet erg toeschietelijk om ons te helpen, gelukkig spreekt Annelinde Grieks maar desondanks wilde de aangifte niet erg vlotten (het computertijdperk heeft daar bij de basis stilgestaan, alles ging handmatig wat later weer niet goed bleek te zijn en weer eens opnieuw handmatig worden ingevuld). Uiteindelijk ontdooiden ze daar een beetje (waarschijnlijk door de aantrekkelijke verschijning van Annelinde....die Grieken toch!) en 45 minuten later konden we weer met onze bus, die intussen wat rondjes had gereden onze weg terug vervolgen. Wij waren erg blij met het begrip dat onze medereizigers toonden want door heel deze consternatie schoot het fotomoment, wat ook een onderdeel was van deze dag, erbij in.
De andere dag gingen mijn broer en ik met het treintje naar Milies. Mijn broer wilde graag teruglopen naar ons appartement omdat er volgens de infomap een gemarkeerde voetweg liep, mijn man en ik wilden graag naar het strand in Afissos, als de trein in Milies was aangekomen zou hij mij daar opwachten met de auto. We spraken af om te bellen. Maar met een glimlach beschrijf ik de volgende situatie: op het strand zit iedereen zich suf te twitteren, sms'en of gewoon bellen, maar wij hadden onze mobiel zover mogelijk onder in de rugtas gestopt, bang als we waren na de ervaring met de portemonnee, die ook nog eens kwijt te raken. Zodoende hadden we terug in ons appartement 4 oproepen gemist. Het bleek dat mijn broer de gemarkeerde weg was kwijtgeraakt en zodoende terug naar Milies was gelopen en te bellen om hem daar op te halen... toen we hem eindelijk weer zagen was hij wel goed "gemarkeerd". Hij zat onder de schrammen omdat de pad die hij volgde steeds meer onbegaanbaar werd en hij dus uiteindelijk maar terug was gelopen!
Met dit verhaal wil ik nog eens bevestigen dat Ross Holidays een reisorganisatie is waar je je aan kunt toevertrouwen, ook de nazorg met betrekking tot het verlies van de portemonnee was optimaal, en ik kan intussen ook melden dat we kontakt hebben gehad met onze verzekering en alles naar tevredenheid wordt geregeld.
Tilburg, augustus 2009
Ria en Felix v.d. Laak
André Liebregts
Kythira
Ik weet wel wat het doet
De zon maakt het in me wakker
En als ik mijn ogen sluit zie ik het weer voor me
Ik weet wel hoe het komt
De ouzo met zijn tinkelende ijsklontjes
En als ik er aan ruik ben ik weer terug
Ik weet wel wat me raakt
De tzatziki en de verse boerensalade
En als ik het proef weet ik weer hoe het smaakt
Ik weet wel wat ik wil
Terug, zo gauw ik kan
En als ik er dan ben, wil ik nooit meer weg.
Mieke Coumans
30 juni 2009
Gialova
Ik voelde me gelijk Heer Bommel,
zowaar een echte Heer van Stand,
in dat prachtige huis van Panos,
zo'n vijf minuutjes van het strand.
Gialova is nu eens zo'n plaatsje,
als je houd van rust, natuur,
mooie baaien, de lagune,
alles is er nog zo puur.
en de vele mooie stranden,
neem bijvoorbeeld Golden Beach,
hoe je daar zo kunt belanden?,
huur gewoon een 'goeie' fiets!
dan de leuke restaurantjes,
nauw gesitueerd aan zee,
oogsten veel tevreden klantjes,
en jawel,.....ook deze twee!!!!!
Cilia en Kees Smit
De mythe van Agios Stephanos
Zoals bij meer Griekse huizen was bij het appartement 5 van Kyriakos in Agia Pelagia op Kythira een prachtige roodbloeiende bougainville aangeplant. De uitgebloeide rode bloemen vielen op het terras voor het appartement en werden door de wind constant in beweging gehouden. Soms wervelend, dan heen en weer op het terras om daarna weer tot rust te komen.
Het was eind juni 2009 dat in de namiddag iets bijzonders gebeurde.
Als de wind even ging liggen leek het net alsof de bloemen een letter vormden om bij de volgende windvlaag weer te verdwijnen. Ik had de tegenwoordigheid van geest mijn fototoestel te pakken om dit voor later vast te leggen, want zoiets had ik nog nooit gezien.
Na verloop van tijd werd er weer iets van een letter zichtbaar. Neen, twee letters, werden leesbaar op de terrasvloer, waarbij de rode bougainvillebloemblaadjes fraai afstaken tegen de grijze natuurstenen ondergrond. Te snel was het voorbij om goed vast te kunnen leggen.
Wachtend op weer zo'n fenomeen was ik erbij gaan zitten op de terrasrand. Het duurde even en, .....jawel nu werden drie letters zichtbaar, gevormd door reeds door de natuur afgeschreven bloembladeren. Het waren de S, de R en de O. Ook nu bleek de grillige wind een spelbreker bij het vastleggen van dit fenomeen. Na een flinke tijdsinvestering bleek het wachten te lonen. Opeens werden VIER letters zichtbaar. Nu in een leesbare volgorde.
R,O,S,S was te lezen. Eindelijk was ik in staat het verschijnsel vast te leggen (zie foto).
Mijn echtgenote die in het appartement zat te lezen was te laat om het zelf te zien maar het bewijs had ik. Eerst lachte ze schamper over zoiets ongeloofwaardigs maar terwijl we het natuurverschijnsel bespraken werden ten tweede male, nu op de rand bij de terrastafel, de letters ROSS door bougainvillebloemen gevormd, zichtbaar. Ook daarvan lukte het een foto te maken.
Dit moest een teken zijn. Zeker niet van de geest van de piraat BarbaROSSa die op Kythira huishield maar eerder van de godin Aphrodite, de godin van de liefde, uit de Griekse mythologie.
Na ampel beraad leek het ons dat door bovennatuurlijke krachten duidelijk werd gemaakt dat wij er goed aan doen van ROSS te blijven houden, dus: onze vakanties bij ROSS te blijven boeken.
Het was een onvergetelijke belevenis.
Wij hebben besloten deze gebeurtenissen "de mythe van Agios Stephanos" te noemen.
Niemand wil ons tot nu toe geloven, zoals met veel mythes het geval is.
Wim J. Jongejan
Lifters
Ook dit jaar boekten we via Ross Holidays onze Griekenland-vakantie. Lefkas werd 't en we verbleven in een prachtig huis genaamd "Klio", daar zat muziek in! Mooi eiland, mooi weer, dus... er op uit met onze toffe, maar kleine Fiat Ibiza. Mijn broer en schoonzus voorin en ik op de achterbank.
Prachtige route was het en alles groeide en bloeide uitbundig om ons heen. Na een tijdlang stijgen begonnen we ons toch af te vragen, of we nog wel op de goede weg zaten. De weg werd slechter en we kwamen nog maar weinig verkeer tegen. De argwaan sloeg toe en toen we bij een bocht in de weg een oud Grieks echtpaar zagen staan bij een kleine taverne, mijn broer stopte en riep met stemverheffing door het geopende portierraam: 'Vassiliki?' 'Ne, ne' riepen ze terug en gelukkig wisten we dat dat 'ja, ja' betekent. De man stak nog 2 vingers op en we dachten 'helemaal oke toch?'
Net toen we door wilden rijden, deed het echtpaar een paar stappen naar voren, Opa opende het achterportier en duwde oma naar mij toe. Die belandde met haar enorme voorkant tegen mijn zijkant, waardoor mijn andere zijde in het portier werd gedrukt. De oude man liet het hier tot onze verbazing niet bij en hees zijn omvangrijke lichaam naast zijn vrouw op de achterbank en gaf een teken van 'rijden maar'. En ja, wat doe je dan? De oude vrouw begon vlak bij mijn gezicht een verhaal af te steken in het Grieks en hield nooit meer op. Ik verzuchtte nog voorzichtig 'oke, oke', maar dat gaf aanleiding tot een nieuwe waterval van Griekse woorden. Haar man liet zich ook niet onbetuigd en praatte er hard tussendoor. Net toen ik dacht: 'dit houd ik niet lang meer vol', brulde de man 'Vassiliki' en ja hoor, daar beneden zagen we het plaatsje liggen. Nog even proberen lucht te krijgen dus. Bij de haven vroegen we ons af: 'hoe krijgen we ze eruit', maar opa riep 'hospital', rukte het achterportier open, trok zijn vrouw uit de auto en daar sloften ze heen, ons verbouwereerd achterlatend. Dat hadden ze meer gedaan.
We hadden een goede daad verricht, zo voelde dat achteraf bij ons. 't Werd een mooie dag daar in Vassiliki!
Anneke Bohle-Botterman
Lefkas 23 mei - 6 juni
Oreo
Zwervend over het prachtige eiland Chios verzeilden mijn vriendin en ik in het bergdorpje Armolia.
Zoals overal op het eiland, was het ook hier heel rustig. We dwaalden rond en genoten van de schoonheid van dit oude plaatsje. In de schaduw, onder een boog zat een in het zwart gekleed vrouwtje. Ze zag dat ik aan het fotograferen was en wenkte. Ze maakte ons duidelijk, dat ik haar binnenplaatsje ook wel mocht fotograferen (zie foto). Dat is natuurlijk altijd leuk." Ze ging naar binnen en we werden getrakteerd op een koekje. Vervolgens beduidde ze ons dat we bij haar moesten gaan zitten. We kregen een heerlijk glas koud water.
Aangezien ze geen woord engels sprak en wij nauwelijks een woord grieks, was het moeilijk communiceren. De foto's brachten uitkomst. Ik liet haar de in haar dorp gemaakte foto's zien en ze viel om van verbazing. Dat zoiets mogelijk was!
Ze verdween naar binnen en kwam met haar man naar buiten. Hij moest de foto's ook zien! De oude man werd helemaal enthousiast en hield een heel verhaal bij iedere foto (waar wij uiteraard niets van begrepen).
Op een gegeven moment noemden we de naam van een ander plaatsje, waar we ook geweest waren. Onze gastvrije Grieken zeiden: Oreo. Dat plaatsje waren we niet tegen gekomen op de kaart.
We waren wel in Mesta, Pyrgi,"Oreo", in Anavatos, Kardamyla, "Oreo" en we hadden Nea Moni bezocht. Ook nu noemden ze weer Oreo.
We namen afscheid van de vriendelijke mensen en in ons appartement aangekomen, hebben we de hele kaart van Chios uitgebreid bestudeerd, maar kwamen Oreo niet tegen. Jammer.
De dag voor ons vertrek ontdekten we in de informatiemap in ons appartement een korte woordenlijst. En wat kwamen we daar tegen? Jawel: "oreo", hetgeen "mooi" betekent.
We hebben er hartelijk om gelachen.
Gerry Palm.
Corfu
Ik zit in mijn tuin te lunchen.
Op mijn bord een boterham met de kumquat-jam die ik van Ross kreeg op mijn verjaardag. Wat een attent gebaar!
Met mijn gezicht in de zon sluit ik mijn ogen en denk ik terug aan de heerlijke vakantie op Corfù die achter ons ligt. Meer nog dan anders hebben we deze keer niet alleen de warmte van het Griekse klimaat ervaren, maar ook die van haar inwoners.
Zoals de scooter-verhuurder, die ons in het dorp aanhield om ons nogmaals te bedanken, de jonge vrouw die ons regelmatig voorzag van de lekkerste Cappuccino Freddo van het eiland en daar de laatste dag nog een schepje bovenop deed door er Baileys bij te serveren en met een paar dikke zoenen afscheid van ons nam.
De lieve oude vrouw in het bergdorpje, met haar doorleefde gezicht en mollige handen, die ons haar liefste glimlach schonk. Jannis, de restauranteigenaar waar we regelmatig kwamen, door wie we ons graag lieten verrassen en waar er altijd een heerlijke Griekse maaltijd op tafel kwam. Die hij nog completer maakte met een heerlijke ouzo van het huis.
De schoonmaakster van het appartement die geruisloos haar werk deed, maar altijd net iets extra's meepakte. En last but not least Mr. Ted, onze gastheer, die rozen voor me plukte, onvermoeibaar was in het verlenen van service en ons even liefdevol uitzwaaide als hij ons welkom geheten had.
Wat een lieve mensen, wat een mooi eiland.
Ik zit weer in mijn eigen tuin. Geen kraakhelder zwembad, slechts een vijver met kikkers, dus daar spring ik niet in.
De zon schijnt en ik geniet na.
Morgen wordt het weer koud in Nederland. Maar met de warmte van de afgelopen weken in mijn hart kan ik dat wel aan. Want die menselijke warmte gloeit nog heel lang na....
Juni 2009
Truus Tibben
