Reisverhalen
Regelmatig ontvangen wij veel mooie en interessante verhalen van onze gasten. Het lijkt ons daarom leuk om deze verhalen met andere trouwe gasten maar ook met nieuwe klanten te delen. Heeft u een ervaring opgedaan die u wilt vertellen, stuur uw verhaal dan in, per e-mail naar j.vaneijnsbergen@rossholidays.nl
Veel plezier met schrijven en bedankt voor uw bijdrage.
Wilt u alvast een voorproefje op uw vakantie lees dan de reisverhalen die op deze pagina staan.
· Koffiehuizen
· Kalebassen
· Eftigia
· Mijn verhaal
· Kythira
· Gialova
· De mythe van Agios Stephanos
· Lifters
· Oreo
· Corfu
Koffiehuizen
In het Griekse dorpje Galatas op Kreta vraagt de enige man die een klein beetje Engels spreekt of de koffie ‘medium' of ‘strong' moet zijn. De geurige koffie wordt geserveerd op z'n Grieks, met een flinke laag koffiedik op de bodem van het kopje. Een groot glas met koel water ernaast smaakt na een wandeling van twee uur als champagne. Het koffiehuis is voorbehouden aan mannen, zo wordt mij al gauw duidelijk. Bespreken ze er de politiek? De grote thema's van het leven? Op Kreta bestaan verzorgingstehuizen alleen in de grote steden. Ouderen wonen bij kinderen in. Het koffiehuis is misschien een ultieme ontsnappingsplek, de kans op een moment voor jezelf. Mannen onder elkaar, daar horen geen vrouwen bij. Maar ééntje, ach, vooruit. Zou dat de reden zijn dat de overigens heerlijke koffie na afloop niet betaald mag worden? En ik onbekommerd mag fotograferen?
Marianne Witvliet
November 2009
Kalebassen
We waren in het voorjaar in Pilion in huize Takos. Vandaaruit ondernamen we trips om de omgeving te leren kennen. Zo was er op zaterdag markt in Argalasti. Na op de markt rondgekeken en wat aangeschaft te hebben, besloten we om, zoals we altijd doen, wat door het dorp te struinen. Op een gegeven ogenblik kwamen we langs een huis waar kalebassen hingen en een grote pot stond met een kabouter er op, alles hel rood geschilderd.
Ik besloot een foto te maken en op dat moment kwam er iemand naar buiten, die het hek opende en ons uitnodigde om in de tuin nog een paar foto's te maken. We raakten aan de praat en de man vertelde in Athene te wonen maar de hectiek om de zoveel tijd om te ruilen voor de rust in Pilion waar zijn schoonouders wonen.
Hij had in de 70-er jaren zo'n vijftien jaar in Duitsland gewerkt en sprak dus goed Duits. We vertelden dat we al jaren geïnteresseerd waren in kalebassen, waarop hij voor ons een zakje haalde met zaden. We kregen mondeling een gebruiksaanwijzing voor het planten, opgroeien en drogen. Na door zijn vrouw voorzien te zijn van een drankje en eigengekweekte walnoten hebben we hartelijk afscheid genomen van deze vriendelijke mensen die gastvrijheid hoog in het vaandel hebben.
Ondertussen hebben we de zaden geplant, met als resultaat onze eigen kalebassen die nu te drogen hangen.
Fam. van Kooten
Zwijndrecht
Eftigia
Wij wisten niets over Kefalonia, maar naar aanleiding van de foto's en de bijbehorende verhalen besloten wij een appartement te boeken in Agia Efimia.
Het heeft onze verwachtingen meer dan waargemaakt. Het uitzicht dat we te zien kregen bij onze aankomst in ons appartement in huize Georgia vanaf het mooie grote balkon was paradijselijk.
Voor ons de blauwe zee met het kleine haventje waar allerlei zeilschepen lagen. En aan het stukje pier de kleine vissersbootjes. Aan de boulevard van dat piepkleine dorpje lagen allerlei restaurantjes die er reuze gezellig uitzagen.
Al snel voelden we ons er thuis. Natuurlijk waren er vanwege het haventje de nodige toeristen. Maar omdat Agio Georgia zo petieterig is, zijn het absoluut geen grote aantallen. De mensen zijn er zoals bijna overal op de Griekse eilanden; vriendelijk en dat maakt alles dubbel zo aantrekkelijk.
Onze mooiste ervaring wil ik hier toch graag vertellen. Iedere dag deden wij onze boodschappen in de kleine maar goed geoutilleerde supermarkt. En iedere dag zat daar een oude vrouw op een krukje voor het schap met zoutjes en chips.
Zij had geen tand meer in haar mond, haar neus raakte bijna haar kin en zij zat helemaal vol rimpels. Maar haar blauwe kraaloogjes hielden alles scherp in de gaten. Toen ik vroeg of ik een foto van haar mocht maken, ging zij daar speciaal voor poseren. De jonge man achter de kassa bleek haar kleinzoon te zijn en hij vertelde dat zijn oma in de film "Captain Corelli" had gespeeld en dat zij heel oud was.
Wij raakten via deze Demitrios aan de praat en zijn oma begon een liedje te zingen. Onze reisvriendin Hetty heeft een hele mooie stem, is dol op Griekse muziek en kan één lied prachtig zingen. Toen de mensen dat hoorden waren ze dolenthousiast.
Ook de moeder van Dimitrios was erbij gekomen en zong al snel met Hetty en oma mee. Nog maar een paar tellen later stonden Hetty, Eftigia, tussen de rekken met pakken koffie en koekjes te dansen. Inmiddels waren er anderen klanten bij de kassa verschenen maar die wilden graag wachten om van het onverwachte schouwspel te genieten.
De daarop volgende dagen was onze komst in de supermarkt steeds weer een klein feestje. En uiteindelijk nodigde Eftigia ons viertjes Hetty, mij en onze mannen uit om bij haar thuis in het dorp verderop koffie te komen drinken.
Dat deden we. Haar vriendin Helen die heel goed Engels sprak, was er bij om als tolk tussen Eftigia en ons te fungeren. We hadden een prachtig gesprek over het zware leven van onze nieuwe vriendin en het werd een warm en ook gezellig bezoek waar wij natuurlijk overladen werden met allerlei lekkers.
Het afscheid ging gepaard met tranen, maar ik weet zeker dat we elkaar terug zullen zien.
Lia Gijsbers
4 oktober 2009
Mijn verhaal
Onze eerste ervaring met reisorganisator Ross Holidays, in augustus 2008 bestemming Lefkas, smaakte naar meer. Daarom kozen wij dit jaar weer voor deze reisorganisatie ditmaal met bestemming Pilion. En hoewel dit niet onze eerste keus was bleek dit reisdoel een openbaring. Tijdens deze vakantie op het schiereiland kregen we de gelegenheid om kennis te maken met de Griekse inwoners en hun cultuur. We reden door een schitterend landschap van weelderig groeiende olijf- en fruitbomen, gingen met onze gehuurde auto de kustlijn af tot in het plaatsje Trikeri en genoten van alles wat we onderweg te zien kregen.
Daarnaast hadden we 2 excursies geboekt: Rondrit Pilion en de Meteora-kloosters. Deze laatste excursie zal ons lang bij blijven, niet alleen het klooster met zijn indrukwekkende geschiedenis, maar helaas raakten we daar onze portemonnee kwijt. Onze hostess Annelinde Schrijver stelde alles in het werk om hem terug te vinden, zij ging opnieuw het klooster in om navraag te doen, en vervolgens terug naar het terras in Kalambaka waar we de portemonnee het laatst hadden gebruikt om af te rekenen. Uiteindelijk aangifte gedaan bij de politie daar, die waren niet erg toeschietelijk om ons te helpen, gelukkig spreekt Annelinde Grieks maar desondanks wilde de aangifte niet erg vlotten (het computertijdperk heeft daar bij de basis stilgestaan, alles ging handmatig wat later weer niet goed bleek te zijn en weer eens opnieuw handmatig worden ingevuld). Uiteindelijk ontdooiden ze daar een beetje (waarschijnlijk door de aantrekkelijke verschijning van Annelinde....die Grieken toch!) en 45 minuten later konden we weer met onze bus, die intussen wat rondjes had gereden onze weg terug vervolgen. Wij waren erg blij met het begrip dat onze medereizigers toonden want door heel deze consternatie schoot het fotomoment, wat ook een onderdeel was van deze dag, erbij in.
De andere dag gingen mijn broer en ik met het treintje naar Milies. Mijn broer wilde graag teruglopen naar ons appartement omdat er volgens de infomap een gemarkeerde voetweg liep, mijn man en ik wilden graag naar het strand in Afissos, als de trein in Milies was aangekomen zou hij mij daar opwachten met de auto. We spraken af om te bellen. Maar met een glimlach beschrijf ik de volgende situatie: op het strand zit iedereen zich suf te twitteren, sms'en of gewoon bellen, maar wij hadden onze mobiel zover mogelijk onder in de rugtas gestopt, bang als we waren na de ervaring met de portemonnee, die ook nog eens kwijt te raken. Zodoende hadden we terug in ons appartement 4 oproepen gemist. Het bleek dat mijn broer de gemarkeerde weg was kwijtgeraakt en zodoende terug naar Milies was gelopen en te bellen om hem daar op te halen... toen we hem eindelijk weer zagen was hij wel goed "gemarkeerd". Hij zat onder de schrammen omdat de pad die hij volgde steeds meer onbegaanbaar werd en hij dus uiteindelijk maar terug was gelopen!
Met dit verhaal wil ik nog eens bevestigen dat Ross Holidays een reisorganisatie is waar je je aan kunt toevertrouwen, ook de nazorg met betrekking tot het verlies van de portemonnee was optimaal, en ik kan intussen ook melden dat we kontakt hebben gehad met onze verzekering en alles naar tevredenheid wordt geregeld.
Tilburg, augustus 2009
Ria en Felix v.d. Laak
André Liebregts
Kythira
Ik weet wel wat het doet
De zon maakt het in me wakker
En als ik mijn ogen sluit zie ik het weer voor me
Ik weet wel hoe het komt
De ouzo met zijn tinkelende ijsklontjes
En als ik er aan ruik ben ik weer terug
Ik weet wel wat me raakt
De tzatziki en de verse boerensalade
En als ik het proef weet ik weer hoe het smaakt
Ik weet wel wat ik wil
Terug, zo gauw ik kan
En als ik er dan ben, wil ik nooit meer weg.
Mieke Coumans
30 juni 2009
Gialova
Ik voelde me gelijk Heer Bommel,
zowaar een echte Heer van Stand,
in dat prachtige huis van Panos,
zo'n vijf minuutjes van het strand.
Gialova is nu eens zo'n plaatsje,
als je houd van rust, natuur,
mooie baaien, de lagune,
alles is er nog zo puur.
en de vele mooie stranden,
neem bijvoorbeeld Golden Beach,
hoe je daar zo kunt belanden?,
huur gewoon een 'goeie' fiets!
dan de leuke restaurantjes,
nauw gesitueerd aan zee,
oogsten veel tevreden klantjes,
en jawel,.....ook deze twee!!!!!
Cilia en Kees Smit
De mythe van Agios Stephanos
Zoals bij meer Griekse huizen was bij het appartement 5 van Kyriakos in Agia Pelagia op Kythira een prachtige roodbloeiende bougainville aangeplant. De uitgebloeide rode bloemen vielen op het terras voor het appartement en werden door de wind constant in beweging gehouden. Soms wervelend, dan heen en weer op het terras om daarna weer tot rust te komen.
Het was eind juni 2009 dat in de namiddag iets bijzonders gebeurde.
Als de wind even ging liggen leek het net alsof de bloemen een letter vormden om bij de volgende windvlaag weer te verdwijnen. Ik had de tegenwoordigheid van geest mijn fototoestel te pakken om dit voor later vast te leggen, want zoiets had ik nog nooit gezien.
Na verloop van tijd werd er weer iets van een letter zichtbaar. Neen, twee letters, werden leesbaar op de terrasvloer, waarbij de rode bougainvillebloemblaadjes fraai afstaken tegen de grijze natuurstenen ondergrond. Te snel was het voorbij om goed vast te kunnen leggen.
Wachtend op weer zo'n fenomeen was ik erbij gaan zitten op de terrasrand. Het duurde even en, .....jawel nu werden drie letters zichtbaar, gevormd door reeds door de natuur afgeschreven bloembladeren. Het waren de S, de R en de O. Ook nu bleek de grillige wind een spelbreker bij het vastleggen van dit fenomeen. Na een flinke tijdsinvestering bleek het wachten te lonen. Opeens werden VIER letters zichtbaar. Nu in een leesbare volgorde.
R,O,S,S was te lezen. Eindelijk was ik in staat het verschijnsel vast te leggen (zie foto).
Mijn echtgenote die in het appartement zat te lezen was te laat om het zelf te zien maar het bewijs had ik. Eerst lachte ze schamper over zoiets ongeloofwaardigs maar terwijl we het natuurverschijnsel bespraken werden ten tweede male, nu op de rand bij de terrastafel, de letters ROSS door bougainvillebloemen gevormd, zichtbaar. Ook daarvan lukte het een foto te maken.
Dit moest een teken zijn. Zeker niet van de geest van de piraat BarbaROSSa die op Kythira huishield maar eerder van de godin Aphrodite, de godin van de liefde, uit de Griekse mythologie.
Na ampel beraad leek het ons dat door bovennatuurlijke krachten duidelijk werd gemaakt dat wij er goed aan doen van ROSS te blijven houden, dus: onze vakanties bij ROSS te blijven boeken.
Het was een onvergetelijke belevenis.
Wij hebben besloten deze gebeurtenissen "de mythe van Agios Stephanos" te noemen.
Niemand wil ons tot nu toe geloven, zoals met veel mythes het geval is.
Wim J. Jongejan
Lifters
Ook dit jaar boekten we via Ross Holidays onze Griekenland-vakantie. Lefkas werd 't en we verbleven in een prachtig huis genaamd "Klio", daar zat muziek in! Mooi eiland, mooi weer, dus... er op uit met onze toffe, maar kleine Fiat Ibiza. Mijn broer en schoonzus voorin en ik op de achterbank.
Prachtige route was het en alles groeide en bloeide uitbundig om ons heen. Na een tijdlang stijgen begonnen we ons toch af te vragen, of we nog wel op de goede weg zaten. De weg werd slechter en we kwamen nog maar weinig verkeer tegen. De argwaan sloeg toe en toen we bij een bocht in de weg een oud Grieks echtpaar zagen staan bij een kleine taverne, mijn broer stopte en riep met stemverheffing door het geopende portierraam: 'Vassiliki?' 'Ne, ne' riepen ze terug en gelukkig wisten we dat dat 'ja, ja' betekent. De man stak nog 2 vingers op en we dachten 'helemaal oke toch?'
Net toen we door wilden rijden, deed het echtpaar een paar stappen naar voren, Opa opende het achterportier en duwde oma naar mij toe. Die belandde met haar enorme voorkant tegen mijn zijkant, waardoor mijn andere zijde in het portier werd gedrukt. De oude man liet het hier tot onze verbazing niet bij en hees zijn omvangrijke lichaam naast zijn vrouw op de achterbank en gaf een teken van 'rijden maar'. En ja, wat doe je dan? De oude vrouw begon vlak bij mijn gezicht een verhaal af te steken in het Grieks en hield nooit meer op. Ik verzuchtte nog voorzichtig 'oke, oke', maar dat gaf aanleiding tot een nieuwe waterval van Griekse woorden. Haar man liet zich ook niet onbetuigd en praatte er hard tussendoor. Net toen ik dacht: 'dit houd ik niet lang meer vol', brulde de man 'Vassiliki' en ja hoor, daar beneden zagen we het plaatsje liggen. Nog even proberen lucht te krijgen dus. Bij de haven vroegen we ons af: 'hoe krijgen we ze eruit', maar opa riep 'hospital', rukte het achterportier open, trok zijn vrouw uit de auto en daar sloften ze heen, ons verbouwereerd achterlatend. Dat hadden ze meer gedaan.
We hadden een goede daad verricht, zo voelde dat achteraf bij ons. 't Werd een mooie dag daar in Vassiliki!
Anneke Bohle-Botterman
Lefkas 23 mei - 6 juni
Oreo
Zwervend over het prachtige eiland Chios verzeilden mijn vriendin en ik in het bergdorpje Armolia.
Zoals overal op het eiland, was het ook hier heel rustig. We dwaalden rond en genoten van de schoonheid van dit oude plaatsje. In de schaduw, onder een boog zat een in het zwart gekleed vrouwtje. Ze zag dat ik aan het fotograferen was en wenkte. Ze maakte ons duidelijk, dat ik haar binnenplaatsje ook wel mocht fotograferen (zie foto). Dat is natuurlijk altijd leuk." Ze ging naar binnen en we werden getrakteerd op een koekje. Vervolgens beduidde ze ons dat we bij haar moesten gaan zitten. We kregen een heerlijk glas koud water.
Aangezien ze geen woord engels sprak en wij nauwelijks een woord grieks, was het moeilijk communiceren. De foto's brachten uitkomst. Ik liet haar de in haar dorp gemaakte foto's zien en ze viel om van verbazing. Dat zoiets mogelijk was!
Ze verdween naar binnen en kwam met haar man naar buiten. Hij moest de foto's ook zien! De oude man werd helemaal enthousiast en hield een heel verhaal bij iedere foto (waar wij uiteraard niets van begrepen).
Op een gegeven moment noemden we de naam van een ander plaatsje, waar we ook geweest waren. Onze gastvrije Grieken zeiden: Oreo. Dat plaatsje waren we niet tegen gekomen op de kaart.
We waren wel in Mesta, Pyrgi,"Oreo", in Anavatos, Kardamyla, "Oreo" en we hadden Nea Moni bezocht. Ook nu noemden ze weer Oreo.
We namen afscheid van de vriendelijke mensen en in ons appartement aangekomen, hebben we de hele kaart van Chios uitgebreid bestudeerd, maar kwamen Oreo niet tegen. Jammer.
De dag voor ons vertrek ontdekten we in de informatiemap in ons appartement een korte woordenlijst. En wat kwamen we daar tegen? Jawel: "oreo", hetgeen "mooi" betekent.
We hebben er hartelijk om gelachen.
Gerry Palm.
Corfu
Ik zit in mijn tuin te lunchen.
Op mijn bord een boterham met de kumquat-jam die ik van Ross kreeg op mijn verjaardag. Wat een attent gebaar!
Met mijn gezicht in de zon sluit ik mijn ogen en denk ik terug aan de heerlijke vakantie op Corfù die achter ons ligt. Meer nog dan anders hebben we deze keer niet alleen de warmte van het Griekse klimaat ervaren, maar ook die van haar inwoners.
Zoals de scooter-verhuurder, die ons in het dorp aanhield om ons nogmaals te bedanken, de jonge vrouw die ons regelmatig voorzag van de lekkerste Cappuccino Freddo van het eiland en daar de laatste dag nog een schepje bovenop deed door er Baileys bij te serveren en met een paar dikke zoenen afscheid van ons nam.
De lieve oude vrouw in het bergdorpje, met haar doorleefde gezicht en mollige handen, die ons haar liefste glimlach schonk. Jannis, de restauranteigenaar waar we regelmatig kwamen, door wie we ons graag lieten verrassen en waar er altijd een heerlijke Griekse maaltijd op tafel kwam. Die hij nog completer maakte met een heerlijke ouzo van het huis.
De schoonmaakster van het appartement die geruisloos haar werk deed, maar altijd net iets extra's meepakte. En last but not least Mr. Ted, onze gastheer, die rozen voor me plukte, onvermoeibaar was in het verlenen van service en ons even liefdevol uitzwaaide als hij ons welkom geheten had.
Wat een lieve mensen, wat een mooi eiland.
Ik zit weer in mijn eigen tuin. Geen kraakhelder zwembad, slechts een vijver met kikkers, dus daar spring ik niet in.
De zon schijnt en ik geniet na.
Morgen wordt het weer koud in Nederland. Maar met de warmte van de afgelopen weken in mijn hart kan ik dat wel aan. Want die menselijke warmte gloeit nog heel lang na....
Juni 2009
Truus Tibben
