Wachten op de bus

Omdat het really hot is hier op Kreta gaan de geliefde excursies niet door. Ik zag de bui al van verre aankomen, ook dit jaar wordt het geen kloven lopen. De hoop werd gevestigd op week 2 en het vakantieplezier werd er niet minder om. In standje "siga siga", rustig aan, is alles goed te doen. Althans, als dat 'alles' zwemmen, strand, lekker eten en een tukje doen is. Mijn hart gaat uit naar de Kretenzers die moeten werken.

Helaas gaan ook in week twee de excursies niet door. Mijn mede Ross-genoten (er zijn altijd leuke mensen te vinden in de Ross-vakantiegroep) willen graag nog een dagje Rethymnon doen, maar ik heb een verlangen om de kruidentuinen in Spili te bezoeken. Een blik op het hoogst ingewikkelde busschema leert dat je voor Spili ook naar Rethymnon busstation moet en daar over moet stappen op de bus naar Agio Galini. Ik neem afscheid van mijn mede Rossers koop een ticket en stap snel in de andere bus. Tevreden zit ik in een goed gekoelde bus naar buiten te kijken en te genieten van het mooie landschap ... Die doe-het-zelf-excursies zijn zo gek nog niet bedenk ik.

Een handjevol mensen stapt ook uit in Spili. Het blijkt een ieniemienie toeristisch dorpje te zijn. Bijna direct loop ik op de winkel die de spulletjes van de Maravel tuinen verkoopt. Wat een groot assortiment! Heerlijke kruiden, thee, zeepjes, tincturen en parfums staan opgesteld in de winkel. Geweldig, maar ik ben natuurlijk gekomen voor de tuinen zelf. De vrouw van de winkel spreekt goed Engels en ze vertelt me hoe ik bij de tuinen moet komen. Ondertussen sla ik een Belgisch echtpaar aan de haak die ook naar de tuinen willen en ik mag met ze meerijden. Omdat het nog steeds (alweer) zo heet is, neem ik hun vriendelijke aanbod aan.

Bij de tuinen nemen we afscheid en ik loop de tuin in. Wat een geweldige plek. Ik dwaal wat rond en laaf me aan de geuren en kleuren van de tuinen. Ik fris me even op aan het water dat door een beekje in de tuin loopt, het is heerlijk koel. Ondertussen is het te heet geworden om nog te lopen in de tuinen en ik begeef me naar de winkel en het restaurant. De winkel is een vergrote versie van de dorpswinkel en heeft te veel om op te noemen. Ik kijk mijn ogen uit. De Belgische vrouw komt vragen of ik mee terug wil rijden naar Plakias alwaar zij ook gestationeerd zijn, maar ik besluit nog te blijven om wat te eten.

De menukaart is enorm uitgebreid en ik presteer het net om dat uit te kiezen wat er niet meer is, de tomatenballen, maar niet getreurd, er zijn nog zoveel lekkere dingen op de kaart. Er wordt een heel grote karaf ijskoud water neergezet en ik geniet van het uitzicht, de cicades en het heerlijke eten. It's a wonderful, wonderful life klinkt uit de speakers en ik kan niets anders dan dat beamen. Ik app mijn mede Rossers die zich in Rethymnon ook op een terras hebben neergezet dat ik misschien wel een nachtje in Spili blijf. Wat voel ik me gelukkig hier ...

Teruglopend naar het dorp zie ik het Greenhotel, alwaar niemand aanwezig is en je een telefoonnummer moet bellen wil je blijven. Ik stel het boeken nog maar even uit. Ik loop nog wat in het dorp en stuit op de leeuwenkop fonteinen waar de hostess over verteld heeft. Het is een heerlijke plek en ik vul mijn dopper voor de terugreis. Nog even langs de winkel om het beautiful life parfum te kopen die ze in de grote winkel niet meer hadden. Ik vraag waar de busstop is, want nergens is een halte te zien. De dame wijst een plek aan in de buurt van waar we die ochtend zijn uitgestapt. En nee, ze weet niet hoe laat hij gaat. Vanuit de timetabel heb ik een soort van berekend dat de bus rond 16.30u langs zou moeten komen. Maar dat kan volgens de hostess ook 10 minuten eerder of later zijn. Ruim op tijd zit ik dan ook op het schoolbankje, want als ik deze bus mis, mis ik ook de overstap voor de laatste bus naar Plakias.

Ik zie de tijd verstrijken, maar wat er komt geen bus. Dan zie ik een bus met daarop 'Bali excursie bus'. Er wordt gestopt, maar als ik vraag of deze bus stopt in Rethymnon krijg ik een "Nee" te horen. De chauffeur zegt dat het hem spijt maar dat hij naar Bali gaat, een heel ander deel van Kreta (Bali ligt aan de noordkust). Ik besluit dan toch maar naar het hotel te gaan en te kijken of ik kan inchecken.

Echter, als ik een paar honderd meter gelopen heb, stopt de Bali-bus achter mij en word ik geroepen. De vrouw vertelt dat de chauffeur me wil helpen, hij kan me op het kruispunt boven aan de snelweg bij Rethymnon zetten. Dan moet ik nog ongeveer 20 minuten lopen naar het busstation. Dankbaar neem ik het aanbod aan en de hostess-stoel wordt voor me uitgeklapt, ik zit eerste klas!

Onderweg is er nog wat verwarring, Plakias is niet ver van Spili waarom is er geen rechtstreekse bus? De buschauffeur gebaart druk met zijn armen, hij snapt er niets van. Ik vertel dat ik op de heenweg ook met de bussen ben gekomen omdat ik het landschap zo mooi vind. Ik krijg een gulle lach van hem. Al snel zijn we op het kruispunt waar hij me gaat afzetten, ik vraag wat de rit kost maar daar wil niemand iets van weten, ze zijn alleen maar blij dat ze me konden helpen. Ik bedank ze vanuit heel mijn hart. De buschauffeur gebaart me welke kant ik op moet lopen en maant me nog: doe je voorzichtig met oversteken. Ik kijk de Bali-bus na en bedenk me, wat zijn het toch lieve mensen, de Kretenzers.