Drie watervallen en twee onverwachte ontmoetingen

Op zoek naar het groene hart van Messinia

Wie aan een vakantie in Griekenland denkt, ziet waarschijnlijk eerst een blauwe zee, een warm strand en een taverne aan het water voor zich. Wij ook. Maar tijdens de voorbereiding van onze vakantie in Gialova bleef mijn aandacht steeds hangen bij iets anders: de watervallen in het groene binnenland van Messinia. Ik had er drie op mijn lijst gezet. Niet als strak programma, maar als plekken die ik heel graag wilde ontdekken. Mijn vriendin Cynthia vond het gelukkig prima om mee te gaan. Zo werd onze zoektocht naar Kalamari, Polylimnio en Stenosia onverwacht de rode draad van twee weken waarin Messinia ons steeds een ander gezicht liet zien. Achteraf waren het niet alleen de watervallen die we onthielden.

Kalamari - een klein paradijs in het groen

De eerste waterval stond al vroeg in onze vakantie op het programma. Na het ontbijt reden we richting de Kalamari-waterval, vlak bij Gialova. Het grootste deel van de route ging over een zandpad en daarna wandelden we ongeveer een kwartier door het bos. Door de droogte van de zomer hadden we vooraf gelezen dat er misschien weinig water zou zijn. Dat bleek gelukkig mee te vallen. Hoe verder we liepen, hoe groener het werd. De warmte van de open omgeving maakte plaats voor schaduw en uiteindelijk hoorden we het water voordat we het goed konden zien. Na een paar bochten verscheen tussen de rotsen de waterval met daaronder een heldere poel.

Kalamari: verscholen in het groen en zelfs in september nog met voldoende water. Kalamari is minder bekend dan Polylimnio. Ross Holidays beschrijft de plek als een verscholen waterval ten noorden van Gialova, bereikbaar via olijfgaarden en een smal pad door dicht bos. In de zomer stroomt er minder water dan in het voorjaar, maar juist de rust is een deel van de charme. Dat herkenden wij meteen: er waren maar een paar andere stellen. Cynthia had zich vooraf voorgenomen om te gaan zwemmen en ging ondanks het koude water als eerste de poel in. Ik volgde. Na de warme wandeling voelde het water eerst bijna ijzig, maar een paar tellen later was het heerlijk. Geen strandbedden, geen muziek en geen drukte - alleen rotsen, bomen en het geluid van vallend water. Op dat moment wisten we nog niet dat we later in de vakantie juist naar deze plek zouden terugkeren. En dat die tweede rit naar Kalamari nog een heel andere verrassing zou opleveren.

Polylimnio - klimmen, klauteren en koud water

Een paar dagen later was het tijd voor de bekendste watervallen van de streek: Polylimnio. De naam betekent letterlijk 'veel meren'. Tussen de groene rotswanden ligt een reeks van ongeveer vijftien meren en poelen die door kleinere en grotere watervallen met elkaar verbonden zijn. Bij het grootste meer stort het water vanaf ongeveer 25 meter naar beneden. Dat klinkt idyllisch - en dat is het ook - maar je moet er wel iets voor doen. De wandeling was aanzienlijk pittiger dan bij Kalamari. Eerst daalden we af, daarna volgden we het water en moesten we steeds meer klimmen en klauteren. Op sommige stukken was het oneffen en glad. Stevige schoenen zijn hier geen overbodige luxe.

Polylimnio: blauwgroen water tussen de rotsen. Mooi - en verrassend koud. Bij de grote waterval kon ik de verleiding niet weerstaan. Ik nam een duik. De waarschuwingen over de temperatuur bleken niet overdreven: het water was écht koud. Toch was het na de warme wandeling een geweldige ervaring. We bleven een tijd zitten, dronken wat en keken naar een groep canyoners die met helmen en touwen door de kloof trok. Daarna begon de terugweg. Op de heenweg voelt klauteren vooral avontuurlijk; op de terugweg merk je ineens hoeveel je al hebt gelopen. Vooral het laatste stuk omhoog was zwaar. Toen we uiteindelijk weer in de auto zaten, dachten we dat het avontuur voor die dag voorbij was. Dat duurde niet lang. Kort nadat we waren weggereden schoot er vlak voor de auto een slang over de weg. Voor ik mijn camera klaar had, was hij alweer in de berm verdwenen. Geen foto dus - maar juist daardoor is het zo'n moment dat in je geheugen blijft hangen.