Kythira, een eiland om verliefd op te worden!

Sinds 2018 komen we ieder jaar in september naar Kythira. Waarom steeds weer naar datzelfde onbekende eiland vragen onze vrienden.
Altijd moet ik uitleggen waar Kythira ligt, wat je er kunt doen en waarom we er steeds weer heen gaan.

Wij mijn man en ik zijn gewoon verslaafd aan Kythira en steeds wanneer we aankomen op het kleine vliegveld voelt het als thuiskomen. Ine van de Loo de hostess van Ross Holidays op Kythira, die we al die jaren kennen, staat ons met de welbekende envelop en een hartelijke begroeting op wachten.

De volgende dag gaan we boodschappen doen in de winkel van Georgos Kapsanis. We worden zeer hartelijk begroet in het Nederlands. “Goedemorgen, hoe gaat het met U?” Daarna gaan we over in het Engels. Samen met zijn zoon en soms zelfs zijn kleinzoon worden we geholpen in de winkel. Het is echt een winkel van Sinkel. Ze hebben er alles! Al jaren maak ik foto’s van de familie Kapsanis en aan het einde van de vakantie neemt mijn man met een handdruk afscheid. Ik maak daar een foto van en ieder jaar maak ik een collage voor hen. De foto’s worden altijd opgehangen in de winkel! Wij worden bijna bij ieder bezoek verrast met cadeautjes uit de winkel.

Alweer 3 jaar gaan we naar Huize Evangelia in Agia Pelagia. Daarvoor zijn we in verschillende andere appartementen geweest, maar Evangelia heeft een prachtig balkon met uitzicht op zee. We hebben in het verleden veel wandelingen gemaakt. Tegenwoordig staan ook deze wandelingen goed aangegeven gelukkig.

Iedere ochtend ga ik de steile weg naar beneden en om te zwemmen in de warme zee. Meestal ben ik de enige zwemmer. De Grieken staan in een groepje in de zee te praten. Hoed en zonnebril op. Dit jaar voor het eerst was er een echte strandwacht in een huisje met een supplank en een rubberboot. Ook werd de groene of rode vlag opgehangen. Heel hard heeft hij niet hoeven werken!

Voor ons was dit een spannende vakantie want eind september zou onze eerste achterkleindochter geboren worden. Ik had voor de zekerheid beschuit met roze muisje meegenomen. We wisten dat het een meisje zou worden. En ja hoor op de 23ste september de dag van het grote feest in Agia Pelagia werd onze achterkleindochter Pien geboren. De volgende dag hebben we Vana (de eigenaresse van Evangelia) en Hanna (de Engelse schoonmaakster) getrakteerd op beschuit met muisjes. Een echte Nederlandse traditie, want niemand op Kythira kende de roze muisjes. Ook onze welbekende buren in Evangelia kwamen ons feliciteren en beschuit met muisjes eten.

Jammer genoeg hebben we dit keer afscheid genomen van al onze vrienden op Kythira.

Wij zijn intussen allebei in de 80 en vooral voor mij is lang wandelen niet meer te doen. Ik heb pijnlijke knieën en dan is het dalen vooral erg pijnlijk. We konden dit jaar dus geen lange wandelingen meer maken en daarom hebben we besloten om volgend jaar naar Kefalonia te gaan. Een rechtstreekse vlucht en geen steile helling om naar de zee te lopen. We vonden het allebei erg moeilijk om dit besluit te nemen en we hebben ook met pijn in ons hart afscheid genomen van ons mooie eiland.