Ross Holidays
Meer over Klantenservice

De iconenschilder

Juni 2003

Op een maandagochtend ontdekken we in een bergdorp op Samos een keramiekwinkel. Boven de deur hangt een icoon: ‘Christus met de doornenkroon’. Heel aangrijpend. Ik wijs er naar. ‘Die is niet te koop’, zegt de eigenaresse. Ze ziet dat ik hem erg mooi vind en haalt haar man. Hij belt de schilder. We zijn welkom. De man sluit zijn kantoor en gaat met ons mee. Op een binnenplaatsje naast de plaatselijke kerk, overdekt door waslijnen met kleden tegen de hitte en de muggen, zit een man in zijn hemd achter een tafeltje vol schildersspullen: de iconenschilder. Ik ruik de geur van verf en terpentine.

Zijn vrouw zet twee stoeltjes tegen de muur met drogende iconen. Ze gebaart ons te gaan zitten. De schilder spreekt een beetje Duits! Hij maakt al jaren iconen. Beschermheiligen voor allerlei beroepsgroepen. Ze hangen in vele kapelletjes op Samos, maar niet in de kerk waar hij tegenaan woont. Hij verkoopt geen iconen, dat brengt ongeluk. Hij wil mij er een geven. In huis staan en hangen overal iconen. Met Bijbelse voorstellingen en beschermheiligen. Ik kies ‘Anna met het kind Jezus’. Wat een geschenk. Ze dringen beide aan: zoek er nog een uit! ‘Kom woensdag terug’, zegt de schilder.

Het icoon 'Anna met het kind Jezus' Icoon van de lijdende Christus

 

‘s Woensdags vinden we zelf de weg. Nicolaus roept zijn vrouw als hij ons ziet aankomen. Stamazia komt door een gordijn tevoorschijn. Ik geef hen mijn aquarel van de Griekse kust. Zij herkennen het huis van vrienden! ‘Wanneer gaan jullie weer weg?’ Overmorgen. Hij kijkt bedenkelijk en vertelt dat hij bezig is aan een lijdende Christus, speciaal voor mij. Die is nog niet klaar. We beloven nog een keer langs te komen. Dan nodigen zij ons uit om te blijven eten: aardappelen, groente, gehaktballetjes, brood en na afloop frappe, alles zorgvuldig toebereid.

Donderdagmiddag, na een boeiend gesprek, wikkelt Stamazia de nog niet goed gedroogde icoon van de lijdende Christus in een plastic zak. Klaar voor vertrek naar Nederland.

Juni 2007

Nicolaus en Stamazia herkennen ons niet. We geven hen een kleurig fotoboek over Nederland. Ik krijg meteen een gehaakt kleedje aangeboden. Plotseling staat Stamazia op. Ze komt blij terug met mijn aquarel. Ze wist ineens weer wie we waren! Ik mag opnieuw een icoon uitzoeken. Weigeren? Dat kan echt niet! ‘Vertel iedereen dat ik ze geschilderd heb’, zegt Nicolaus trots bij het afscheid.

Mei 2014

Stamazia ziet ons aankomen. Ze roept de naam van mijn man en snelt naar binnen! We lopen de steile helling op en zien de schilder zitten. Een looprek naast hem. De muren van het binnenplaatsje zijn leeg. Stamazia gebaart ons op de twee stoeltjes plaats te nemen. Ze gaat frappe maken. Nicolaus vertelt dat hij een half jaar lang ernstig ziek is geweest en nu niet meer kan lopen. Hij zit juist vandaag voor het eerst weer buiten aan zijn vertrouwde tafeltje. Bij het afscheid wijst Stamazia met twee wijsvingers naar haar ogen en legt daarna haar handen op haar hart. We zijn diep ontroerd, alle vier.

Hadewey Buitenwerf

De eerste ontmoeting met de schilder en zijn vrouw op Samos, Griekenland