Kefalonia als vakantieganger

Onlangs besloot ik om ‘incognito’ naar Kefalonia te gaan. Vaak als ik een van onze bestemmingen bezoek, zijn deze zo vol met afspraken en verplichtingen, dat het van ‘ervaren als vakantieganger’ vaak niet komt. Dus ik ging op pad!

Het was al eind september dus was voorbereid op een wat frissere avond. Maar niks van dat was waar. Ondanks dat er soms wat sluierbewolking was, was de temperatuur uitermate goed om eropuit te trekken, een wandeling te maken (eigenlijk nog te warm voor) en een duikje in de golven te nemen. Allemaal dingen waar ik normaal gesproken dus niet aan toe kom, maar nu mijn dagen mee gevuld heb. Ik neem u mee!

Mijn startpunt voor deze dagen was Sami. Lekker centraal gelegen voor een actieve vakantie en behalve Lixouri, dat ik een vorige keer al ontdekt had, is alles met een auto goed te bereiken. Na een late en donkere aankomst, werd ik in de ochtend al vroeg gewekt door een stralende zon. Dat beloofde een mooie dag te worden. Dus maar vroeg mijn autootje gestart om in Sami voor een ontbijt te gaan. Daar ontdekte ik al snel een hip koffietentje. Ik ben gek op een ontbijt met een goeie cappuccino en wat zoets erbij. Nou bij Fato a Mano kwam ik goed aan mijn trekken. Een heerlijke koffie en een ruime keuze uit allerlei homemade pita’s. Ik ging voor de kersentaart. Op het terras voor de deur kwam het dagelijkse leven op gang. Ik heb het allemaal eens goed bekeken en voelde me helemaal thuis in de ochtendspits van het eiland. Auto’s stopten voor de deur, uiteraard midden op de weg. De papas kwam er zijn koffie halen. Opgedirkte families op hun paasbest, want blijkbaar was er een bruiloft of doop in de kerk gepland. En toen kwam er een bus! Gelukkig met een uitstekende chauffeur want hij manoeuvreerde zijn bus door de gang van auto’s alsof hij door het Kanaal van Korinthos voer!

Antisamos

Tijd om mijn biezen te pakken en op weg te gaan. Ik besloot vroeg een kijkje te gaan nemen bij het strand van Antisamos, niet ver gelegen van Sami. En mooie en bochtige route bood steeds een mooier zicht op de prachtige baai. Het azuurblauwe water stak scherp af tegen de groene hellingen van de omgeving. Iets dichterbij bleek het strand flink bezet te zijn door bedjes en parasols, dus iets minder my cup of tea. Ik houd het in herinnering zoals ik het vanaf het uitkijkpunt van boven kon bekijken; de baai met het mooie water en bootjes die witte strepen door het water trokken.

’s Middags ben ik het achterland van Sami ingegaan. Wat een mooi en groen gebied is dat. Ik heb mijn auto laten staan en ben aan de wandel gegaan. Je loopt er zo goed als alleen tussen de olijfbomen. Het zijn niet de foto’s die mij terugbrengen naar die wandeling, maar de herinnering erbij aan de stilte, het zoemen van insecten, de geuren en her en der een blik op de baai van Sami tussen de bomen door. Uiteindelijk kwam ik bij de ruïnes van de oude burcht van Sami. Dit waren overigens niet meer dan wat stenen en ik moest er een rotsachtig pad voor beklimmen. Ik zag wel dat er van hier een aangegeven wandelpad naar Antisamos gaat. Voor nu niet interessant, maar voor een volgende keer zeker de moeite waard. Anderhalve kilometer verder bevindt zich het Kastro van Agii Fanentes. Men is druk bezig om de kerk erbij te renoveren. Het ligt verscholen tussen de pijnbomen, een aantal indrukwekkende restanten van muren opgebouwd uit enorme stenen, waar je je meteen afvraagt hoe ze die destijds naar boven hebben gekregen. De rust en de stilte en slechts een aantal andere wandelaars waren mijn gezelschap. Ik ben er even op de grond gaan zitten tussen de bomen en heb genoten van het uitzicht op Sami en de zee. Tijdens mijn wandeling naar beneden weer uitgekomen aan de rand van Sami en daar mijn zwemspullen tevoorschijn gehaald om samen met een handvol Grieken een verfrissende duik in de golven te nemen.

Doordat ik de lunch enigszins overgeslagen had, ging ik vroeg naar de haven van Sami om een taverne uit te zoeken. Het werd the Cellar. Wat een geweldige keuken hebben ze daar. Als u iets meer wilt dan een eenvoudige taverne is dit het juiste adres. De pasta met zeevruchten was er werkelijk geweldig! Een paar voorgerechten erbij en ik was het baasje voor die avond.

Agia Effimia

De volgende dag ben ik begonnen met een wandeling naar Karavomilos. Een pad langs zee brengt u daar in een klein half uur. Voor mij duurde het iets langer, omdat ik niet kon stoppen met foto’s maken van de prachtige kustlijn. In Karavomilos ging ik naar Vito voor een ontbijt. Deze plek aan het plein van het dorp heeft behalve heerlijke koffie, ook versgebakken lekkerheden. Ik besloot vandaag voor iets gezonds te gaan en nam de yoghurt van Kefalonia, lekker vol en vet, met fruit en honing, uiteraard ook van Kefalonia. Lekker kopje cappuccino om het af te toppen en ik kon er weer even tegen. Ik nam nog een spanakopita en een portokalopita mee voor de lunch zodat ik niet zoals de dag ervoor niks bij me had. Een rustige wandeling terug en zag dat er aardig wat mensen op het strand waren, dat ik ook zin kreeg om te gaan zwemmen. Auto gepakt en richting Agia Effimia gereden. Als u daar ergens langs de weg wat auto’s ziet staan, dan stop maar, want onderaan het talud, liggen de meest mooie, verborgen strandjes. Wel de strandschoentjes meenemen, want er de entree in zee is vaak via de rotsen. Ik kon niet geloven hoe blauw het water hier is. Omdat ik die strandschoentjes niet bij me had, besloot ik wat verder te rijden en een van de volgende stranden te bezoeken. Eerst is er het Agia Paraskevi strand dat bestaat uit witte kiezels en alweer een azuurblauw water. Er is een taverne naast, dus hier vindt u zeker in het weekend wat meer mensen die de maaltijd combineren met een duikje in zee. Ik besloot voor het volgende strandje te gaan. Ondertussen steeds naar beneden loerend, om iedere keer weer verbaasd te staan van de kleur van het water. Al snel kwam ik bij het Elinika strand aan, dat via een trap te bereiken is. Eigenlijk ook hier strandschoentjes nodig, maar mijn sneakers voldeden ook prima. Wat een heerlijkheid om hier even te liggen. Gelukkig de spanakopita en de portokalopita bij me, dus mijn geluk was compleet. Een kinderhand is snel gevuld.

Daarna door naar het gezellige Agia Effimia. Een slentergang langs de zee, de kade en de tavernes gaven me een goede indruk van hetgeen er te beleven is in dit dorp. Het is een aaneenschakeling van authentieke tavernes, moderne koffieshops en winkeltjes met allerlei snuisterijen. De haven wordt druk bezocht door zeilers maar ook de vissersboten meren hier dagelijks aan om hun verse vis aan de tavernes, maar ook aan particulieren te verkopen. Zo hebben de tavernes hier dagelijks verse vis op hun menu staan. In het dorp is een smalle strandstrook, waar je prima terecht kunt voor een snelle duik. Houdt u meer van lekker liggen aan een strand dan kunt u ook terecht aan de ‘andere kant’ van het dorp. Oftewel in het verlengde van de gezellige kade. Hier is een lange strook, soms onderbroken door in zee stekende rotspartijen, kiezelstrand. Het is heel goed snorkelen hier. Het heldere water met de kiezel- en rotsbodem geeft een goed zicht onder de waterspiegel. De stenen voelen heerlijk warm aan en ondanks de kiezels wat lastiger te modelleren zijn, kun je hier heerlijk liggen. Tegen de avond neergestreken bij een taverne aan het einde van de weg en daar even in de keuken gekeken naar de vis die die dag binnengehaald was. Ik koos voor een zeebaars die ze heerlijk voor me gegrild hebben. Na het toetje van het huis dat deze keer revani cake was, weer richting Sami gegaan.

Pittige wandeling

Vanmorgen tijdig opgestaan om naar Poros te rijden. Ik vind de tocht erheen altijd geweldig, met name het laatste stuk. Ik voel me altijd of ik als een drone door het dal zweef om uiteindelijk bij het dorp aan te komen. Voor het dorp nog even gestopt om de graftombes te bezoeken, maar die waren ze aan het restaureren. Dus geen toegang. Wellicht dat ik die bij een volgend bezoek nog kan aandoen. Vervolgens een wandeling gestart naar het 4 kilometer verderop gelegen Klooster van Yperagias Theotokou Atrou. Ik had de juiste schoenen aan, waterflesje bij me, moet te doen zijn. Maar halverwege moest ik onverrichter zake omkeren. Het pad was me te lang en te steil om in de warmte op dit tijdstip naar boven te lopen. Later las ik dat het een gewilde route was voor ervaren hikers en dat het vanwege het klimmen toch wel een uurtje of 3 in beslag neemt. Die tijd had ik niet, of liever gezegd, wilde ik er niet voor uittrekken. Wel vond ik het een prachtig pad wat betreft de geur van de bomen, de nog steeds bloeiende wilde bloemen met hun zoete aroma, de uitzichten op Poros waar ik regelmatig op getrakteerd werd. Al met al, een mooie wandeling, zonder het einddoel bereikt te hebben. Met de auto is dit pad overigens niet te doen. Dat gaat brokken geven!

Van Poros naar Plaka

Ik wist het goed gemaakt; koffie drinken in Poros bij het Remetzo Cafe, direct aan zee. Een prachtige locatie die ik van een eerder bezoek nog kende. Je hebt er het cafe zelf met een binnenruimte en een terras voor de deur. Maar doorlopen naar de terrassen tussen de rotsen is het ultieme genot. Koffie met een sandwich en ondertussen genietend van het uitzicht op de heldere water, de baai en de in het water liggende rotsen. Maar niet te lang want de tocht moest nog vervolgd worden. Ik besloot de reis te vervolgen langs de kustweg richting Skala. Ik bedacht dat dit ook een mooie tocht is om per fiets af te leggen. Deze worden overigens (nog) niet in Poros verhuurd, maar wel in Skala. Dus de route in omgekeerde volgorde is wel een optie. Wat een mooie stranden passeer je daar! Echt niet normaal. Sommige direct langs de weg gelegen, voor andere was een klimtochtje naar beneden noodzakelijk. Ik moest me inhouden om niet snel een duikje te nemen, maar ik had een ander doel. Skala! Ook deze plaats wordt begrensd door een prachtig en langgerekt strand. Zand en hele fijne kiezeltjes waar ik mijn handdoekje gespreid heb om even te genieten van de warmte van het zand en toch een duikje kon nemen in de golven. Het water is hier kristalhelder. En omdat het strand zo langgerekt is, is er plaats voor iedere soort van strandbezoek. Georganiseerd met bedjes en parasols in allerlei soorten en maten, maar zeker ook de stukken zand waar je met je handdoek kunt liggen. Daar ging mijn voorkeur naar uit. Het dorp Plaka kent een gezelligheid met straatjes waar tavernes en winkels elkaar afwisselen. Zonder meteen een kermis te zijn. De kerk was er open, dus daar even een kaarsje opsteken voor iedereen die me ontvallen is afgelopen jaar. Ik ben niet gelovig, maar vind het altijd een soort van ritueel om in een mooie kerk een kaarsje aan te steken en even te gaan zitten in de banken. Een momentje van rust en bezinning, zullen we maar zeggen. Na van een drankje genoten te hebben, ging ik weer terug richting Sami. Op de weg zag ik een bord naar Lake Avithos. Een heel klein stukje unieke natuur! De stilte, fladderende vlinders en libelles en een man die onder iedere steen keek of er nog meer insecten verborgen zaten. Ik heb het even op me in laten werken en toen terug naar Sami. Bedenken waar ik die avond wilde gaan eten. De keus is er zo uitgebreid dat je het gewoon niet weet. Ik had wat berichten gelezen over een taverne in Poulata, 5 kilometer landinwaarts. Dus in de avond op zoek naar dat dorp en ja hoor. Er bleken zelfs 3 tavernes te zijn. De een helemaal leeg, de ander een beetje smoezelig en gelukkig bleek degene waar ik naar op zoek was de beste te zijn. Taverne Robolis, de beste qua grillen van lam als ik de berichten mocht geloven. De bediening was er indrukwekkend vriendelijk. De jongeman vond het een groot plezier om zijn gasten te bedienen. Dat hij af en toe de kluts een beetje kwijt was over wie nu eigenlijk wat besteld had, vond ik wel vermakelijk. Behalve een handvol toeristen, zaten er vooral Grieken te genieten van het lekkere eten. Ik koos voor kleftiko, waar we later graag een keer het verhaal van vertellen. Het was een geslaagde avond onder de wijnranken.

En toen was mijn laatste dag op Kefalonia alweer aangebroken. Even naar de bakker in het dorp voor een koffie en een tiropita, samen met de lokalen. Ik hou ervan om de mensen te bekijken die hun dagelijkse gang maken naar wat dan ook. Heb in mijn hoofd altijd hele verhalen klaar over de samenstelling van een gezelschap of waar ze heen gaan. Totaal gebaseerd op mijn eigen fantasie. Ik lach in mezelf over mijn eigen verhalen. Zeker als later blijkt, door een gebeurtenis of door een hernieuwd contact met die personen, dat het heel anders in elkaar bleek te steken. Het komen en gaan van klanten bij de bakker spekt mijn fantasie in ieder geval en zo blijf ik langer hangen dan gedacht. Het was tijd om terug naar mijn appartement te gaan en de tas weer in te pakken. Op naar Poros, nog een keer genieten van de mooie tocht, en de boot op naar Kilini. Het begin van een bezoek aan de volgende bestemming!

Eindconclusie? Ik moet en zal terug naar Kefalonia! Kijken of ik het in kan gaan plannen!