Oneindig Epiros
Épiros is een oud Byzantijns woord, dat land waarvan de grenzen niet te zien zijn betekent. Een passende naam, want uitgekeken raakt men nooit in Épiros. Er zijn veel archeologische bezienswaardigheden. Ook de natuur biedt bijzondere en overdonderende facetten. Épiros is een provincie die blijft verrassen.
Een bergland
In Épiros is de horizon alleen maar te zien als men aan zee staat. De hoogste bergketen is het Píndos-gebergte. Het vormt van noord naar zuid een natuurlijke grens tussen de provincies Épiros en Lefkáda en de rest van het vasteland van Griekenland. De hoogste berg van dit gebergte, de Smólikas, wordt met zijn top van ruim 2600 meter alleen maar overtroffen door de ruim 2900 meter hoge godenberg Ólympos, in het oosten van Griekenland. Buiten de Píndos zijn er tientallen andere lage en hoge bergen verspreid over de gehele provincie, waardoor vlakten uiterst zeldzaam zijn in Épiros.
Rivieren en meren
Dat Épiros zo groen is, is te danken aan de vele rivieren en meren die deze provincie rijk is, zoals de Árachthos en de Thyámis. De Árachthos mondt uit in de grote baai Ambrakikós. De Thyámis vormt een delta bij Igoumenítsa, vanwaar de veerboten uitvaren naar onder andere Corfú. Vogelkenners speuren de Thyámis-delta af, omdat hier veel trekvogels neerstrijken. Een weliswaar minder imposant, maar vaker genoemde rivier is de Aóos, die net als de Árachthos in de buurt van het bergdorp Métsovo ontspringt. Die bekendheid heeft de Aóos te danken aan het indrukwekkende landschap waar het door stroomt, onder andere door de Víkos-kloof. Het grootste en mooiste bergmeer is ongetwijfeld het Pamvótis-meer bij Ioánnina. De overige meren zijn niet groot, echter wel diep.
Flora en fauna
In Épiros komen planten voor die uniek zijn voor dit gebied. Ze groeien uitsluitend op een enkele bergtop en komen ergens anders in de wereld niet voor. Het gebied is rijk aan diverse soorten loof- en naaldbomen. Er schijnen in het Píndos-gebergte nog enige tientallen beren te leven. In het bijzonder boeren hebben wel eens last van ze. Ze vernielen soms bijenkorven of roven zelfs een schaap.
Het Nationale Park Víkos-Aóos
Dit Nationale Park bevat een uniek berglandschap met indrukwekkende rotsformaties, kloven, diepe ravijnen, wildstromende rivieren en dichtbegroeide bossen. Een fors gedeelte van het Píndos-gebergte, met onder andere de bergen Smólikas (2600 m) en Gamíla (2480 m), strekt zich uit over dit gebied. De indrukwekkendste Víkos-kloof is met een lengte van 26 kilometer en dieptes variërend tot meer dan 700 meter met recht een kloof te noemen. Een andere is de Aóos-kloof. Talrijke bergstromen vinden hun weg door al die geulen en kloven. Samen vormen zij uiteindelijk de rivier Aóos.
Ioánnina
De hoofdstad van Épiros is Ioánnina. Met deze naam eert de stad alle vrome Johannesen die geleefd hebben. De stad kent een lange geschiedenis van Turkse overheersing, met name door de wrede Turk Ali Pasja. Tijdens een wandeling door deze stad vallen de traditionele gebouwen rond de oude stadsburcht op. In het centrum van de stad staan de moskee van Ali Pasja, de Turkse barakken, ruïnes van badhuizen en de klokkentoren uit 1905 op het centrale plein. De stad strekt zich uit over de oevers van het prachtige Pamvótis-meer. Het verhaal is dat de wrede Turk Ali Pasja hierin zeventien mooie vrouwen heeft verdronken. Middenin het meer bevindt zich een eiland waarop een klooster gebouwd is.
