Lefkas, een eiland apart
Lefkas is een eiland, maar tegelijk is het ook een deel van het vasteland. Sommige deskundigen zeggen dat Lefkas in het uiterste noorden altijd al met het vasteland verbonden is geweest door een smalle landtong. Volgens deze theorie zouden vroegere bewoners, waarschijnlijk Korinthische kolonisten, omstreeks 600 v.Chr. door die landtong een breed kanaal gegraven hebben.
Odýsseus
De bewoners beroepen zich erop dat Lefkas het thuisland van Odýsseus is. Het verhaal vertelt echter dat deze held uit de oudheid op het eiland Itháki, even ten zuiden van Lefkas, woonde. De Lefkadieten laten zich daardoor niet uit het veld slaan en beweren dat hun eiland eerst Íthaka heette. Ten gevolge van een natuurramp zouden de nakomelingen van Odýsseus het eiland hebben moeten verlaten. Zij zouden zich op dat zuidelijker gelegen eiland gevestigd hebben en de oude naam Íthaka meegenomen hebben naar hun nieuwe woongebied.
Een Duitse archeoloog, Dörpfeld, heeft in het begin van de vorige eeuw opgravingen gedaan op Lefkas. Hij meende ontdekt te hebben dat de redenering van de mensen van Lefkas wel eens waar zou kunnen zijn. Toch betwijfelen de meeste archeologen de theorie van Dörpfeld, hoe sneu dat ook is voor de Lefkadieten.
Lefkas is betrekkelijk klein en zo indrukwekkend mooi dat het eigenlijk vreemd is dat er niet zo veel toerisme voorkomt. Het is er prachtig groen, net als op de overige eilanden in de Ionische Zee. Dat is te danken aan het feit dat het aan de westkant van Griekenland meer regent dan in de rest van het land. Maakt u zich daarover echter geen zorgen, de regen valt vrijwel uitsluitend in de winter. Verder is het contrast tussen de oost- en westkust van Lefkas opvallend. De westkust bestaat uit hoge, steile en grillige rotsklippen, afgewisseld door fraaie stranden, terwijl u aan de oostkust veelal gezellige havendorpjes aantreft met daartussen kiezelstranden met hier en daar bomen. Nidrí is aan deze zijde van het eiland een druk bezochte plaats.
Staande aan de oostkust zal het uitzicht op alle eilandjes tussen Lefkas en het Griekse vasteland fascineren. Het binnenland van Lefkas is bergachtig en wie een tocht maakt naar de hooggelegen bergdorpen, zal beamen dat het lijkt of de tijd hier stil is blijven staan. Steile, stille straatjes slingeren tussen witte huisjes en kerken door.
Staande aan de oostkust zal het uitzicht op alle eilandjes tussen Lefkas en het Griekse vasteland fascineren. Het binnenland van Lefkas is bergachtig en wie een tocht maakt naar de hooggelegen bergdorpen, zal beamen dat het lijkt of de tijd hier stil is blijven staan. Steile, stille straatjes slingeren tussen witte huisjes en kerken door.
De naam Lefkas
De Griekse benaming voor Lefkas is Lefkáda. Deze naam is afgeleid van het Griekse woord lefkos, dat wit betekent. Oorspronkelijk heette alleen de kaap op de zuidwestpunt van het eiland zo. Die kaap wordt gevormd door een zeventig meter hoge krijtrots en heet ook nu nog Lefkatas. Op de kaart van Griekenland leest u daar weliswaar de naam Kaap Doukáto, de naam die de Venetianen aan deze plek gegeven hebben. Misschien wel, omdat ze de Griekse naam verkeerd verstonden of niet goed uit konden spreken. In de oudheid was deze kaap, volgens overleveringen, het toneel van ijzingwekkende sprongen in zee. Boven op de punt waar nu een vuurtoren staat, stond toen een tempel voor Apollo. De priesters van Apollo schijnen die verschrikkelijke sprongen bedacht te hebben. Sommigen denken dat het een straf voor misdadigers was. Anderen veronderstellen dat het uit opoffering aan Apollo gebeurde. De beroemde dichteres Sappho, van het eiland Lesbos, zou hier haar leven, door een duik van de zeventig meter hoge rots, opzettelijk beëindigd hebben wegens groot liefdesverdriet.
