Messinia op de Peloponnesos
De kaart van de Pelopónnesos,ziet er een beetje uit als een grote hand met drie vingers en een duim. De meest westelijke, linkse vinger is de provincie Messinía. De middelste vinger heet Máni, dat geen naam voor een bestuurlijk gebied is, maar een landschappelijke naam. Het noordwestelijke deel van Máni, tot de plaats Areópoli, behoort tot de provincie Messinía. Dit stuk heet Èxo-Máni ofwel Buiten-Máni. Het zuidelijke en oostelijke stuk van deze vinger hoort bij de provincie Lakonía. Het heet Mèsa-Máni ofwel Binnen-Máni.
Het echte Griekenland
Er is een groot verschil tussen het landschap van Binnen-Máni en Buiten-Máni. Net als het westelijk schiereiland van Messinía is Buiten-Máni een zeer vruchtbare streek en rijk aan planten en bomen. Mèsa-Máni is kaal, dor, ruig en onherbergzaam. Maar juist die wilde schoonheid maakt dit landschap zo boeiend. Van oudsher was toch ook dit schijnbaar zo mensonvriendelijke deel van Máni bewoond. Sommigen beweren dat de bevolking hier op dit landschap is gaan lijken: stug, koppig en onverzettelijk. De bevolking van Binnen-Máni vindt van zichzelf dat zij eigenlijk de echte Manioten zijn, de onverschrokken nakomelingen van Spárta uit de oudheid. Zij wijzen er met gepaste trots op dat géén van al de vroegere onderdrukkers, Romeinen, Byzantijnen, Venetianen, Franken of Turken, ooit écht de baas geworden is in dit stukje Griekenland. Ook de kerk kreeg hier pas bijna duizend jaar later voet aan de grond dan in de rest van Griekenland. Maar hoe hebben de mensen zich in dit onvruchtbare gebied eeuwenlang in leven kunnen houden? Zij hadden de zee dichtbij. Vis was dus voorhanden. En verder hebben door de eeuwen heen rijk beladen handelsschepen de Middellandse Zee doorkruist. Piraterij was een lucratieve bezigheid.
De families die in de vroegere eeuwen de zeer weinige, vruchtbare stukken grond van Máni bezaten, hadden het gezag in hun gebied. Opvallend in het landschap zijn de curieuze woontorens. Ongeveer vierhonderd jaar geleden schijnen de Manioten daarmee begonnen te zijn. Ze keken dat af van de vestingwerken die de Franken en Venetianen bouwden. Deze oude, merkwaardige woontorens zijn soms wel twintig meter hoog en hebben een stuk of vier woonlagen. Vroeger waren ze een statussymbool. De machtigste families hadden de hoogste torens.
Men zegt dat de politiek rechtse gezindheid van de Manioten opvallend is. Terwijl de meeste Grieken bij het zelfstandig worden in 1826 weinig voelden voor het Britse voorstel om een koninkrijk te worden, steunden de mensen van Máni dit voorstel van harte. Tijdens het kolonelsregime van 1967 tot 1974 deden, naar boze tongen beweren, vooral Manioten dienst bij de Veiligheidspolitie. Bestuurlijk gezien behoren de Binnen-Manioten bij de provincie Lakonía. Het is inderdaad opvallend dat in de tijd waarin de socialistische PASOK-partij van Papandréou overal de meeste stemmen verwierf, de bevolking van de provincie Lakonía vooral voor de conservatieve Nieuwe Democratische Partij koos.
Máni
Op het middelste schiereiland, Máni, is het landschap groen, fris en schaduwrijk in Buiten-Máni, ruig en droog in Binnen-Máni.
Over de dorpen waar onze woningen zijn gelegen, later meer. Hier willen we graag ook enige andere interessante plaatsen onder de aandacht brengen. Een paar kilometer voorbij Ágios Nikòlaos voert, vlak langs de zee, een weg naar het dichtbij gelegen dorp Ágios Dimítrios. Even voorbij deze plaats is de ingang naar de Katafýgi-grot. De doorgaande weg vanuit Ágios Nikòlaos naar het zuiden komt door de, in traditionele stijl gerestaureerde, dorpen Plátsa en Thalámes. Er staan kerken die ongeveer duizend jaar oud zijn. Een curiositeit in Thalámes is het Máni-museum. Het is een bonte particuliere verzameling van gebruiksvoorwerpen, sieraden en platen. De kustweg verlaat voorbij Plátsa de zee en pas vijftien kilometer verderop, bij het dorp Ítilo, ziet men de zee terug. Hier valt direct het prachtige uitzicht over de baai van Limèni in het oog. Ítilo zelf mag trouwens ook gezien worden. Het is een typisch 
Maniotische plaats met karakteristieke huizen. Voorbij het dorpje Limèni begint Mèsa- of Binnen-Máni. De enige stad van Binnen-Máni is Areópoli, stad van Ares. Ares was de oorlogsgod uit de mythologie en de Manioten hadden zich zo dapper geweerd in de vrijheidsstrijd tegen de Turken dat hun stad deze erenaam verdiende. De stad heeft veel bezienswaardigheden, maar het meest trekt de Glyfáda-grot, ook wel Pýrgos Diróu-grot genoemd. Pas een jaar of veertig geleden is de grot bij toeval ontdekt doordat de hond van een dorpsbewoner erin terechtkwam. De grot heeft een ondergronds meer en wordt tot de mooiste van de wereld gerekend.
Het mooiste Maniotische torendorp is Vathiá. Hier staan nog veel woontorens dicht bijeen, weinig ruimte latend voor de uiterst smalle doorgangen. Sommige woontorens worden nog bewoond door dorpsbewoners. Andere zijn ingericht als hotel. De uiterste zuidpunt, Kaap Ténaron, is tevens interessant. Volgens de mythologie moet hier de toegang naar de Hades, de onderwereld, het dodenrijk zijn. De kaap is alleen te voet te bereiken.
